ΕΓΩ.......

Η φωτογραφία μου
Καπου εκει στον κόσμο.., ΣΤΡΑΤΟΣΦΑΙΡΑ, Greece
και όπως όλοι ετσι και γω....είμαι στον κόσμο μου! Στη δική μου σφαίρα, ατμόσφαιρα και στρατόσφαιρα! Κοινώς "εχω μπεί σε τροχιά"..οχι γιατι ήθελα απαραίτητα..αλλά ίσως γιατι με βάλανε!ετσι λοιπόν καθισμένη αναπαυτικά πάνω στη μαγική μου ιπτάμενη σκουπα (γιατι εγω ναι...με "σκουπα" επελεξα να σεργιανίσω τον κόσμο) και μελετώντας ξόρκια και συνταγές με μαντζούνια για να κάνω τον "κόσμο" μου καλύτερο, σας καλωσορίζω!!!! Σημείωση μου: Για να "πουλήσεις" πνεύμα,πρέπει να το χείς!......Lilith

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

Αν η ζωή με άφηνε να χαράξω τις 10 εντολές της...






Αν η ζωή με άφηνε να χαράξω τις 10 εντολές της... 

Κύριο να έχω την συνείδηση και τον σεβασμό σε όλα τα πλάσματα που αναπνέουν χωρίς να καταχράζονται το οξυγόνο του πλανήτη. Μόνο στα πλάσματα που κρατούν απόσταση το ένα από το άλλο για να μην γίνονται βάρος, αλλά και που κουβαλάει το ένα το άλλο, όταν ο άνηφορος γίνεται δύσβατος και απότομος.
Κύριο να έχω τον διπλανό μου που απλώνει το χέρι όταν εγώ αφήνομαι να με τραβήξει το κενό.

Να κρατώ την εικόνα όλων εκείνων που συμπλήρωσαν και συμπληρώνουν το παζλ της ζωής μου. Αυτών που όταν κλείνω τα μάτια μου γίνονται ο εαυτός μου στο πριν και στο τώρα και που με αφήνουν ελεύθερα να αποφασίσω το μετά μου. Από μία σταγόνα βροχής που έπεσε στο μάγουλό μου και με έκανε να κοιτάξω ψηλά, μέχρι ένα μυρμήγκι που περπάτησε στο πόδι μου και με έκανε να γονατίσω για να κοιτάξω τη γη.

Να λέω «Θεέ μου», για όλα τα όμορφα που συμβαίνουν στον κόσμο αλλά και «Θεέ μου», για όλες τις αδικίες που δεν μπορώ να μηδενίσω. Έτσι μάταια να προσφωνώ το όνομά του για το θαύμα αλλά και για τον θάνατο της ζωής.

Την Κυριακή να κάνω την πιο σκληρή εργασία όλες τις ημέρες. Να καταγράφω όλα τα λάθη των προηγούμενων 6 ημερών. Να μαζεύω όλα τα κομμάτια και την έβδομη μέρα να τα κολλάω ένα-ένα βασανίζοντας τον εαυτό μου για όλα αυτά που εν τέλει δείλιασα να κάνω.

Να απομυθοποιήσω τους γονείς μου για να μπορέσω να τους φέρω στα ίσα απέναντί μου και να τους αντιμετωπίσω σαν δύο θνητούς. Έτσι να μπορώ να τους κατηγορήσω αλλά και να τους συγχωρήσω τα λάθη.

Να σκοτώνω την ώρα μου χαζεύοντας την κίνηση που κάνει το νερό του ποταμού πάνω από έναν βράχο.Πώς το στέρεο κατατροπώνεται από το άπιαστο. Τόσο απλά και αναίμακτα να μαθαίνω να σκοτώνω το σίγουρο, το στέρεο, το ανίκητο.

Να ερωτεύμομαι δίχως να καταπιέζομαι από γήινα 'έγγραφα' που έβαλαν τον έρωτα να χωρέσει σε δύο υπογραφές και σε έναν μάρτυρα.

Να κλέβω -και όχι να αντιγράφω- ό,τι συγκινεί την καρδιά μου και να το κάνω δικό μου. Έναν στίχο του Ελύτη, μία νότα του Χατζιδάκι αλλά και ένα διαμάντι από το λαιμό της φυγόπονης κυρίας για να το δωρίσω σε μια εργάτρια εργοστασίου όταν θα βγαίνει από την 12ωρη βάρδια της. Να της το φορέσω στο λαιμό που έχει ήδη «σπάσει» στα μόλις 35 της χρόνια.

Να λέω ψέμματα στους υπαλλήλους του κράτους, στο πληρωμένο δικαστή που βγάζει απόφαση πάντα υπέρ του δυνατού, στο αστυνομικό που σήκωσε το χέρι του πάνω σε ανήμπορο, στον εφοριακό που ήρθε να βάλει κορδέλα στο μαγαζί του γείτονα που δεν κατάφερε να πληρώσει τους δίκαιους φόρους ενός άδικου κράτους. Να λέω ψέμματα και στον εαυτό μου για να μπορώ να ονειρεύομαι.

Να επιθυμώ να αποκτήσω τον ήσυχο θάνατο της γιαγιάς μου, το ταλέντο γραφής του Μαρκές, την αποφασιστικότητα του Γκεβάρα, αλλά ώρες- ώρες και την ελαφρότητα της ξανθιάς, που όταν ο κόσμος καίγεται αυτή χτενίζεται.

ΠΗΓΗ: simpleman.gr

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

.....μπήκαν σε τροχια......!!!