"Να μοιράζεσαι μαζί του τη χαρά, τα δύσκολα και τα ακόμα πιο δύσκολα..."

Σπουδαία η συντροφικότητα!

Να απλώνεις το χέρι όταν βυθίζεσαι και να ξέρεις πως ο σύντροφός σου θα είναι εκεί να σε τραβήξει...

Να μοιράζεσαι μαζί του τη χαρά, τα δύσκολα και τα ακόμα πιο δύσκολα...

Να κοιμάσαι ζεστά τα βράδια και να ξυπνάς χαμογελώντας...

Να μπορείς να βλέπεις στον άλλον την ομορφιά μέσα στην τόση ασχήμια γύρω μας...

Να μοιράζεσαι και να μη σου λείπει το κομμάτι που δίνεις!

Σπουδαία η συντροφικότητα!

Τυχερά τα παιδιά που μεγαλώνουν με συντροφικούς γονείς... Γεμίζουν με όμορφες αναμνήσεις και μαθαίνουν από νωρίς να ξεχωρίζουν την αγάπη!

Μαθαίνουν από νωρίς να σέβονται τον εαυτό τους και ταλαιπωρούνται λιγότερο μεγαλώνοντας!

Σπουδαία η συντροφικότητα!

Μα θέλει και θυσίες...

Θέλει να κάνεις πίσω σε αυτά που μπορείς αλλά και να βάζεις όρια σε αυτά που δεν θέλεις να χάσεις...

Σπουδαίο να φτάνεις μέχρι το τέλος και να έχεις χορτάσει από αγάπη

#ΑνορεκτικάΌνειρα #ΚίκκαΟυζουνίδου 

(4) Ανορεκτικά Όνειρα - Κίκκα Ουζουνίδου | Facebook

«Έρχεται μια στιγμή που μετά από μια ολόκληρη ζωή στο να προσθέτεις, 

αρχίζεις να αφαιρείς.

Αφαιρείς τα τρόφιμα που σου κάνουν κακό.

Αφαιρείς τα ρούχα που σου είναι πολύ στενά ή πολύ φαρδιά.

Αφαιρείς τα περιττά που ξέχασες στα συρτάρια, 

μαζί με την παλιά πεποίθηση ότι δε θα είναι καλά.

Αφαιρείς την καρδιά σου από τα μέρη όπου δεν υπάρχει αγάπη.

Αφαιρείς το χρόνο που αφιέρωσες κυνηγώντας ανθρώπους.

Αφαιρείς το βλέμμα σου από εκείνους που σε πλήγωσαν.

Αφαιρείς τη δύναμη από το παρελθόν.

Αφαιρείς τις ενοχές από τις ιστορίες σου 

και το βλέμμα αυτών που μιλούν πίσω από την πλάτη σου.

Αφαιρείς τα ζιζάνια γύρω από τα όνειρά σου, 

τους συμβιβασμούς που κάνουν τις επιλογές σου βρώμικες, 

τα επιτρεπόμενα "ναι" για να προσαρμοστείς.

Ο αληθινός πλούτος δεν είναι να προσθέτεις, αλλά να αφαιρείς..»

Manuela Toto

Η κουβέρτα έχει αγκάθια, δεν ξέρω πως φύτρωσαν εκεί, εγώ δεν θυμάμαι να πότισα τίποτα, ούτε μέσα στο δωμάτιο αλλά ούτε και έξω απ' αυτό. Θα ήταν πιο εύκολο να φυτρώνανε μαργαρίτες, τα βράδια που δεν έχω ύπνο θα μπορούσα ν' αναρωτιέμαι αν μ' αγαπά αλλά δεν... Δεν έχω κάποιον που να με νοιάζει αν μ' αγαπά, ίσως γι' αυτό.

Έβαλε ψύχρα ε; Το μεσημέρι έχει ζέστη, φορώ μια κόκκινη κοντομάνικη μπλούζα, το βράδυ όμως χρειάζομαι μια ζεστή κουβέρτα για να κοιμηθώ. Μέσα στ' αγκάθια, δεν με πειράζουνε πολύ, τα έχω συνηθίσει, τα σπρώχνω με το χέρι και κοιμάμαι. Στα όνειρά μου οι σφήκες κάνουν πάρτυ. Δεν αναγνωρίζω κανέναν από τους καλεσμένους τους.

Σήμερα, ημέρα ρεπό, άναψα τα κεριά στο σαλόνι, έφτιαξα καφέ και κουλουράκια πορτοκαλιού, το ραδιόφωνο - όταν αποφάσισε να παίξει - έπαιξε κάτι παλιά τραγούδια του εβδομήντα. Αν ήσουν εδώ, θα καθόμασταν αγκαλιά στον καναπέ, μπορεί να μαγείρευες, μπορεί να διάβαζα ή και το ανάποδο, δεν μετράνε οι ρόλοι μπροστά στις ανάγκες της στιγμής, θα μαλώναμε για το ποτό, μπύρα ή κρασί, για το ψωμί και για το φρούτο.

Το μεσημέρι θα νύσταζες κι εγώ θα έβλεπα τηλεόραση, το απόγευμα θα κολλούσαμε στις σειρές του netflix. Μπορεί να φτιάχναμε ποπκορν, μπορεί να παραγγέλναμε πίτσα. Θα αναφέραμε κι οι δυο τη λέξη δίαιτα και θα γελούσαμε πολύ.

Το κρεβάτι θα γινόταν θάλασσα, κούνια στερεωμένη στον πλάτανο, αμμουδιά αυγουστιάτικη, πέταλα λουλουδιού και μωρουδίστικη κούνια. Το κρεβάτι θα γινότανε γήπεδο, αρένα και τάφος οικογενειακός. Θα γινότανε όλα.

Δεν χρειάζεται να μιλούν πολύ οι άνθρωποι που αγαπιούνται, ούτε να κάνουν περίπλοκες ασκήσεις και ριψοκίνδυνα ακροβατικά. Δεν χρειάζεται να κάνουν γενικά.

Αρκεί μόνο να είναι. Α ναι και να φτιάχνουν για μεσημεριανό, αυγά με πατάτες. Σαν εκείνες που έφτιαχνε η μάνα όταν ήμασταν παιδιά κι ήθελε να μας παρηγορήσει για κάτι.

Παρηγοριά και σιωπή είναι η αγάπη, τίποτα περισσότερο. Και λίγη φαντασία.

Μαρία Στρίγκου

 

Και εκείνα τα πυροτεχνήματα  εντός μας;;

που χάθηκαν;;

Δεν μπορείς να ελέγχεις τα πάντα

 Μην αγνοείς τις απαντήσεις που σου έχουν δοθεί, ακόμα κι αν ήταν βαλμένες μέσα σε σιωπές. Μην κωφεύεις. Μην κλείνεις τα αυτιά, τα μάτια και την ψυχή σου. Αποδέξου τα περήφανα, συγκροτήσου, σήκω, στάσου ορθά, τίναξε απο πάνω σου απορρίψεις, απογοητεύσεις και όλα τα ανεκπλήρωτα..... 

και χαμογέλα.

Δεν μπορείς να ελέγχεις τα πάντα. Κάποια στιγμή τα πράγματα θα πάνε καλά...θα ναι αλλιώς, μα θα πάνε καλά. 

Αν μπορούσα να γυρνούσα τα χρόνια πίσω...θα γυρνούσα να ζήσω την ασφάλεια της παιδικής μου ηλικίας. Θα διεκδικούσα την αγκαλιά του πατέρα μου με πείσμα χωρίς να περιμένω να μεγαλώσω για να χωθεί εκείνος στην αγκαλιά μου.

Θα έσκιζα με το παιδικό ουρλιαχτό μου τους ορίζοντες για να μείνει η οικογένεια μου σε άλλες πατρίδες, ενωμένη. 

Θα ξάπλωνα στης μάνας μου τα γόνατα, όπως κάνω τώρα, μουσκεύοντας τα απο τις πίκρες της ψυχής μου.

Εκεί ..το μόνο μέρος που θα ξαποστάσω θα ειναι να γυρίσω εκει.

Στην θέρμη των χεριών τους μέσα..!!!μόνο εκεί!

Στον έρωτα

δε βάζεις τα συν και τα πλην

σε μια κόλλα χαρτί

να πάρεις σύμμαχο το ευνοικό

αποτέλεσμα της αριθμητικής.

 

Συμφέρει δε συμφέρει

κάνει κατάληψη στην καρδιά σου

και σε μερικές, όχι πολλές, περιπτώσεις

δεν το κουνάει αποκεί.

 

Ιωάννα Καρυστιάνη

Απόσπασμα από το βιβλίο:

''Χίλιες Ανάσες''

να ήμασταν μικρά πάλι, λεει....τότε που κάναμε σκηνές τα σκεπάσματα στα κρεβάτια μας.
Που μπαίναμε μέσα και όλη η ασφάλεια και η θαλπωρή του κόσμου ξάπλωνε δίπλα μας. Μικρά στρουθοκαμηλάκια βάζαμε τα μούτρα στο μαξιλάρι και κανένας μπαμπούλας του κόσμου τούτου, μα και του άλλου και του παράλλου δεν μας άγγιζε.
Κάναμε μαγικά ξόρκια με τσιχλόφουσκες, με γαριδάκια ημερών που κρύβαμε στο στρώμα...αρκει η ασφάλεια μας να ήταν τσιμεντένια.....

και τι δεν θα εδινα να γύριζα εκει πίσω, που ο μεσημεράς ήταν ο μόνος φόβος μιας απώλειας.....ετούτου η του άλλου κόσμου!!!

 

Γεννηθήκαμε μια φορά,

δεν υπάρχει τρόπος 

να γεννηθούμε και δεύτερη,

ενώ είναι βέβαιο 

πως δε θα υπάρξουμε ποτέ ξανά.

Εσύ όμως,

που δεν εξουσιάζεις το αύριο,

αναβάλλεις την ευτυχία γι' αργότερα.

Και η ζωή κυλά με αναβολές και χάνεται.

Επίκουρος

Απόσπασμα από το βιβλίο:

Επιστολή προς Μενοικέα περί Ευτυχίας

"Η ζωή του ανθρώπου είναι καμωμένη από καιρούς.

Καιρός να σπείρεις, καιρός να θερίσεις, καιρός της θλίψης, καιρός της χαράς, καιρός της αγάπης, καιρός της μοναξιάς.

Αν το σκεφτείς έτσι, θα μπορέσεις 

και στη χαμηλότερη στιγμή να στηριχτείς, 

γιατί κι αυτή θα ανήκει σ’ έναν από τους 

καιρούς της ζωής σου.."

Γιώργος Σεφέρης

Το μεγαλύτερο επικοινωνιακό πρόβλημα 

είναι ότι δεν ακούμε για να καταλάβουμε.

Ακούμε για να απαντήσουμε.

"Οι πιο επώδυνες αλλαγές, είναι οι αλλαγές που δεν έγιναν ποτέ.."

"Μη λέγοντας τίποτα, συνήθως, λες τα περισσότερα..."

Emily Dickinson

Μπερδεύουμε αυτό που θα θέλαμε να υπάρχει με αυτό που πραγματικά υπάρχει.

Χόρχε Μπουκάι

Η αγάπη δεν πρέπει να εκλιπαρεί μήτε να απαιτεί. Η αγάπη πρέπει να έχει τη δύναμη να γίνει βεβαιότητα. Τότε παύει να ελκύεται και αρχίζει να ελκύει.

Ερμαν Εσσε

"Ό,τι διαβαίνει χάνεται,

ό,τι περνά ξεχνιέται..."

....

Έτσι είναι...

"Tίποτα. 

Όταν σας ζητάνε αγκαλιά μολών λαβέ μωρό μου, 

μολών λαβέ να απαντάτε."

Κική Δημουλά

"Για κοίτα ρε...
για κοίτα  κάτι αναμάρτητοι που συνωστίζονται για να λιθοβολήσουν πρώτοι"
Α. Παπαδάκη

-------

Την έχουν αυτήν την τάση πολλοί - αχαρακτήριστοι - άνθρωποι.

Κάθονται σε ψεύτικο θρόνο αγιοσύνης και δικαίου με τεντωμένο δάχτυλο, αυτιά αδιάκριτα, μάτια τυφλά και ένα βόθρο που τον ονομάζουν στόμα και κρίνουν τους άλλους.

Δεν ξέρω αν σας είναι αντιληπτό (γιατί απαιτεί αντίληψη όλο αυτό) αλλά,

 το τι έχουν ή δεν έχουν κάνει,

το τι ή δεν κάνουν αλλά και 

το τι θα ή δεν θα κάνουν οι άλλοι

 αν δεν είσαστε απόλυτα εμπλεκόμενοι την ίδια στιγμή που αυτό συμβαίνει η οχι........

ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΦΟΡΑ.

Όταν θα γίνουν διορισμοί για κριτές των ζωών μας κάντε μια αίτηση,

(όχι οτι θα την εγκρίνουμε αλλά έτσι για την ιστορία).

Μέχρι τότε ξεκινήστε την κριτική στον εαυτό σας χωρίς να τον φλομώσετε στα ψέμματα .....

.....ΑΝ ΜΠΟΡΕΊΤΕ.

αν οχι BOUCHE FERMEE.