αγαπιόμαστε ο καθένας μόνος του 

και μισούμε ο ενας τον άλλον παρέα!!!

και κάπως έτσι κυλάει ο καιρός.

ετσι για να ξέρετε...

Παγκόσμια ημέρα Οργασμού σήμερα.
Ετσι για να ξέρετε τις διαφορές και να ξεχωρίζετε τα πράγματα.

''Η αγάπη είναι επικίνδυνη, το σεξ δεν είναι επικίνδυνο

Οι άνθρωποι που φοβούνται την αγάπη δεν φοβούνται το σεξ. Η αγάπη είναι επικίνδυνη΄ το σεξ δεν είναι επικίνδυνο, μπορείς να το χειραγωγείς. Υπάρχουν τώρα πολλά εγχειρίδια πώς να το κάνεις αυτό. Μπορείς να το χειραγωγήσεις - το σεξ μπορεί να μετατραπεί σε μια τεχνική.

Η αγάπη δεν μπορεί ποτέ να γίνει μια τεχνική. Αν προσπαθήσεις στο σεξ να διατηρήσεις τον έλεγχο, τότε ακόμη και το σεξ δεν θα βοηθήσει να φτάσεις στο υπέρτατο στοιχείο. Θα πάει ως ένα σημείο και θα γυρίσεις πίσω, γιατί κάπου χρειάζεται κι εκείνο την πλήρη χαλάρωση.

"Γι΄αυτό ακριβώς γίνεται όλο και πιο δύσκολος ο οργασμός. Η εκσπερμάτωση δεν είναι οργασμός, δεν είναι οργασμικό πράγμα να γεννήσεις παιδιά.

Ο οργασμός αφορά τη συμμετοχή όλου του σώματος: του νου, του σώματος, της ψυχής, όλων αυτών μαζί. Πάλλεσαι, πάλλεται όλη σου η ύπαρξη, από τα δάχτυλα των ποδιών έως το κεφάλι.

Δεν έχεις πια τον έλεγχο΄ σε έχει κυριεύσει η Yπαρξη και δεν ξέρεις ποιος είσαι.

Είναι σαν ένα είδος τρέλας, είναι σαν ένα είδος ύπνου, είναι σαν το διαλογισμό..είναι σαν το θάνατο..."

Osho, Returning to the Source, Ομιλία #10

ΑΓΑΠΗ ΜΟΝΟ ΛΟΙΠΟΝ....ΑΞΙΖΕΙ!!!

Δεν έχω θυμό μέσα μου!

Δεν έχω έχθρα για κανέναν!

Όμως μέσα μου κοιμάται μια λύπη!

Πρόσεχε μην μου την ξυπνάς!

Κι η λύπη όταν την ξυπνάς γίνεται θάνατος!

Μην μου ξυπνάς την λύπη μέσα μου.

Άστην να κοιμηθεί, να γαληνέψει και να ξεχαστεί.

Θα θελα να μπορούσα να θυμώσω και να φωνάξω.

Να ξεσπάσω, να κλάψω, να εκδικηθώ.

Μόνο που τίποτα από αυτά δεν θέλω να κάνω.

Το μόνο που θέλω είναι να κοιμίσω την λύπη μου.

Να την κοιμίσω και να την ξεχάσω.

Όπως κάνω ότι ξεχνώ τόσα πράγματα.

Κι ας μην τα ξεχνώ.

Θέλω να περπατήσω και να μυρίσω νυχτολούλουδο.

Να περιπλανηθώ σε δρομάκια άγνωστα.

Θέλω να μετακομίσω σε καινούρια γειτονιά.

Να περπατήσω τους δρόμους της και να ανακαλύψω καινούρια μυστικά.

Τόσα θέλω, μόνο που δεν ξέρω τι μπορώ.

Ή μήπως μπορώ ότι θέλω;

Σε θυμάμαι να μου λες, πως πρέπει στον εχθρό να χαμογελώ, γιατί έτσι τον πανικοβάλλω.

Σου χαμογελώ και σε κοιτώ στα μάτια.

Τώρα πια, ξέρω τα ψέματα πίσω από τις καλά κρυμμένες αλήθειες σου.

Είναι όλα τόσο ξεκάθαρα πια.

Χάθηκε η ομίχλη, διαλύθηκαν τα σύννεφα κι η ομορφιά και η ασχήμια

μας κοιτούν κατάματα.

Μην μου ξυπνάς αυτά που αφήνω να κοιμούνται.

William Shakespeare

Η αγάπη να ξέρεις.....δεν είναι αγριόχορτο να την κόψεις με δρεπάνι..

δεν είναι μούχλα να την πλύνεις με χλώρια και απολυμαντικά να "καθαρίσεις"..

Η αγάπη, μάτια ΜΟΥ, όσο κι αν πεισμώνεις .. να ξέρεις μέσα μας κατοικεί και θεριεύει όσο την αδικούμε, όσο της στερούμε τις βασικές της ανάγκες και προτεραιότητες...!!!

Φιλιά, χάδια, αγκαλιές, με "εγω κι εσυ" αν δεν την ταΐσεις, θα πέσεις και θα σε καταβροχθίσει,
ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ!!

 Θα σε ξυπνάει τα βράδια γιατί θα' ναι νηστική,
θα σε χλευάζει σε κάθε ξένη αγκαλιά που θα πας να την κοιμήσεις, 

να την κοροϊδέψεις .

Μην την στερείς την αγάπη, μάτια ΜΟΥ, μα πάνω απο όλα μην την στερείσαι, 

μην την αρνείσαι οταν σου την δώσουν.
Της είναι άδικο!

Με κοιτάς μες στα μάτια, μα ποτέ σου δεν είδες τα σβησμένα μου φώτα, τις χαμένες μου ελπίδες. 

Το μηδέν του Σαββάτου, της αυγής το γαμώτο, με κοιτάς και σωπαίνεις κι η σιωπή κάνει κρότο. 

Με κοιτάς λες και είμαι τρύπιο πάνω σου ρούχο, μου ζητάς να σκοτώσω την αγάπη που σου 'χω.

 Και φοβάμαι μη φύγεις, ο αέρας παγώνει 

κι η καυτή σου ανάσα το μυαλό μου θολώνει. 

Και φοβάμαι μη φύγεις, μα άλλο δρόμο δεν έχεις 

και σου γράφω στο τζάμι, σ' αγαπώ να προσέχεις. 

Με κοιτάς μες στα μάτια κι απορείς που δεν κλαίνε, η αγάπη δε φεύγει, είναι μέσα μας λένε.
Κάπου αλλού ταξιδεύεις κι όμως πλάι μου είσαι, μες στην τρέλλα του κόσμου μ' αγνοείς κι αγνοείσαι.
Με κοιτάς μες στα μάτια και η μέρα τελειώνει, σαν τον ήλιο που φεύγει με κοιτάς και νυχτώνει.

Και φοβάμαι μη φύγεις, ο αέρας παγώνει
κι η καυτή σου ανάσα το μυαλό μου θολώνει.
 Και φοβάμαι μη φύγεις, μα άλλο δρόμο δεν έχεις
και σου γράφω στο τζάμι, σ' αγαπώ να προσέχεις

.....και είναι κάτι άρθρα όμως, που βγαίνουν μπροστά σου την πιο κατάλληλη στιγμή!!!!

αναδημοσιεύω λοιπόν απο τα #Pillowfights !

"Ευτυχώς αποτύχαμε" της Νικολίνας Ανδριάννας Χριστοφόρου

"'Οταν θες"... Αλκυόνη Παπαδάκη

Δυο ψυχές ..αντικριστά

Καμιά φορά ο άνθρωπος που θέλησες περισσότερο δεν θα είναι αυτός 

που θα περπατάτε μαζί...

αλλά αντίκρυ.

Σε απέναντι όχθες, σε απέναντι κόσμους. 

Παράλληλους.

Καρμικός είναι ο έρωτας με τον οποίο δεν μπορείς να ζήσεις χώρια του

 αλλά ούτε και μαζί του!!

Αυτός αποφασίζει και συ απλά περιμένεις εναν χρόνο "γιατρό" να σε κανακέψει!

" Ίσως τα όχι μας..μας έκαναν αυτό που είμαστε, όχι τα ναι μας! Ίσως..." 

Κ. Καβάφης

Είναι η αγάπη ...

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή 

κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο

 και αν τ' άφηνες θ' ανοίγαν μια ρωγμή

 απ' το μικρό κελί σου ως το άπειρο.

 Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο 

Πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο

 πάνω απ' τη στάχτη

 Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει,

 σε ό,τι σου τρώει την ψυχή 

Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί 

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή

 Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή 

Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί

 Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

 Τα λόγια μου είναι μια ανέλπιδη ευχή

 Σβησμένα φώτα μέσα στο άχαρο δωμάτιο

 Και αν τ' άφηνες θα καίγαν τη σιωπή 

Και θα διαλύαν το κρυμμένο σου παράπονο.

 Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο

 Πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο

 πάνω απ' τη στάχτη.

 Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει,

 σε ό,τι σου τρώει την ψυχή

 Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι,

 ανοιχτοί.

 Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή

 Ζήσε μαζί μου στον αέρα, 

στη φωτιά στη βροχή 

Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί 

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

 Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει τη ψυχή

 Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί

 Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή 

Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή 

Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί

 Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

 Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή 

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή 

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή 

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

#Αύγουστος

Δεν ζητάω πολλά.

Μια πόρτα στη θάλασσα, 

εσένα ...

και εναν Αύγουστο όλον δικό μας

σαν να μας το χρωστάει η ζωή...

Μα ξέχασα η ανόητη.
Αφου δεν πιστεύω σε θαύματα.
Ισως  καμιά φορά η πίστη να έσωζε τελικά!

"Η Έλενορ Όλιφαντ είναι απολύτως καλά"

όταν μετράς τις ώρες που δεν θες...

εκείνες τις δύσκολες...

εκείνες που θα ανταμώσεις πληγές νωπές και πόνους τεράστιους...

 εκείνες είναι που θα χαθείς στα βιβλιοπωλεία μιας πόλης.

#i_love_booķs

Να μπορούσαμε λεει...

Να μπορούσαμε λεει να αγγίζουμε τα χέρια που σφίξαμε.

Να κρεμόμαστε απο τα χείλη που μες στους πόθους ρουφούσαμε.

Να ξαπλώναμε πάνω στα στήθη που ξέβρασαν ανάσες και χτύπους.

Να μπορούσαμε λεει να χανόμαστε στα βλέφαρα των ματιών που λατρέψαμε.

Να μπορούσαμε λεει να ντυνόμαστε τα δέρματα που αγγίζαμε νύχτες ολόκληρες.

Να μπορούσαμε λεει να δέσουμε κόμπους τις χαρές με τις στιγμές να μην ξεγλυστρούν απο το χρόνο. 

Να μας δείχνουν πως απλά και εύκολα μπορούμε να παράγουμε ευτυχία με όσους αγαπάμε, με όσους ουσιαστικά ανήκουμε....

Να μπορούσαμε λεει....

I just wanna be Lucy in your sky with "diamonds"
........

......#2

Πολύς κόσμος ζει χωρίς πραγματική επαφή με τον εαυτό του, γεμάτος μόνο με αυτά που σκέφτεται και χωρίς να έχει ιδέα για το τι πραγματικά αισθάνεται..

Jorge Bucay

Empty chairs at empty tables

"Και βέβαια όλα περνάνε. Ολα όσα δεν είναι σημαντικά. Τα υπόλοιπα..μένουν." 

Stefano Benni

   

.....

Οι τελευταίες μέρες,.. εποχές,.. χρόνια... έχουν το μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας που χω αντιμετωπίσει. 

Έχω περάσει σαν να λέμε σε άλλο λέβελ!

Μετράω απώλειες, καταιγίδες, φουρτούνες και ακραία "καιρικά" φαινόμενα. 

Το σκαρί έχει χτυπήματα, σκουριές, μπαλωμένα πανιά, ελλιπές πλήρωμα και μπάζει νερά. 

Ωστόσο το παλεύει να αρμενίσει για όσο έχει διάρκεια το φυλλάδιο.

Σεις που είσαστε πλαι μου,

ή λίγο πιο κει ,

ή και καθόλου βοηθάτε ο καθένας με τον τρόπο του και σας ευχαριστώ για ότι μου δίνετε. 

Απο χέρια να κρατηθώ, ώμους να ακουμπήσω ή και επιπλέον πόνους.

Όλα με τον τρόπο τους βοηθάνε. 

Σας ευχαριστώ όλους για ΟΤΙ κάνετε. 

Σας ευχαριστώ ομως πάνω απο ολα για τις ευχές, τα τηλέφωνα και τα μηνύματα που δεν εχω απαντήσει ακόμα.

Να είσαστε ΟΛΟΙ καλά να χαιρόσαστε ΟΤΙ αγαπάτε.

Λόγω της ημέρας

"Με τον μισό ουρανό μέσα στα μάτια σου και με τον άλλον μισο στα μάτια που αγαπάς".

Ο. Ελύτης. 

Της Αγ. Παρασκευής σήμερα, προστάτιδας των ματιών. 

Για αυτό οτι αγαπάς, αγάπα το σαν τα μάτια σου..

ε, ναι....είμαι!!!!

Άτιτλο#1

Απ’ το πολύ που κοιτάξαμε τη θάλασσα,

τους ανθρώπους και την καρδιά μας,

τα μάτια μας γέμισαν ''αύριο''

Γ. Ρίτσος

Όταν οι σπουδαίοι άνθρωποι φεύγουν...

Οι Socrates (πλήρες όνομα: Socrates Drank the Conium) είναι ελληνικό progressive rock μουσικό συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1969 στον Πειραιά από τους Γιάννη Σπάθα (κιθάρα), Αντώνη Τουρκογιώργη(μπάσο, τραγούδι) και Ηλία Μπουκουβάλα (ντραμς). Έχουν κυκλοφορήσει επτά studio albums και είναι γνωστότεροι για τραγούδια μεταξύ των οποίων τα "Starvation" και "Mountains". Γράφουν και σε αγγλικό στίχο. Ο ήχος τους είναι προσωπικός με κάποιες επιρροές από Τζίμι Χέντριξ, Φρανκ Ζάπα, Cream και άλλους.Το άλμπουμ τους Phos ήταν το κορυφαίο σε πωλήσεις ελληνικό rock album της δεκαετίας του 1970, πουλώντας περισσότερα από 200.000 άλμπουμς.

Οι Socrates πρωτοεμφανίστηκαν στα κλαμπ της Αθήνας, και κυρίως στο Κύτταρο. Το ρεπερτόριο τους συμπεριελάμβανε κομμάτια από τη δισκογραφία τους αλλά και διασκευές από καλλιτέχνες όπως ο Τζίμι Χέντριξ, ο Φρανκ Ζάπα, oι Rolling Stones και άλλους. Έγιναν γνωστοί για τον συνδυασμό του ύφους της ελληνικής παραδοσιακής ηπειρώτικης μουσικής και το έντονο ροκ στυλ με τα δύο σταθερά και ιδρυτικά μέλη, τον Γιάννη Σπάθα (κιθάρα) και τον Αντώνη Τουρκογιώργη (μπάσο, τραγούδι) να γράφουν τραγούδια όπως το "Mountains" και το "Starvation". Έχουν παίξει στο Hammersmith Odeon του Λονδίνου ως support σε περιοδεία των UFO.. Για αρκετά χρόνια μετά το 1986, το γκρουπ δεν έκανε ζωντανές εμφανίσεις. 

Ωστόσο, το 1999 επανενώθηκε με συναυλία στον Λυκαβηττό, όπου τα βασικά μέλη βρέθηκαν ξανά μαζί (Τουρκογιώργης-Σπάθας-Τρανταλίδης) με την προσθήκη καινούργιων μουσικών (Δημήτρης Μπέλλος - πλήκτρα, Μαρκέλλα Παναγιώτου και Νίκος Κουρουπάκης - δεύτερα φωνητικά). Μαζί τους συνεργάστηκε ο πιανίστας Δημήτρης Πολύτιμος.

Μετά από κάποιες εμφανίσεις έγιναν σημαντικές αλλαγές των μελών και το συγκρότημα πήρε σταθερή μορφή από το 2002 μέχρι και το 2010 με τους: Γιάννη Σπάθα, Αντώνη Τουρκογιώργη, Μάκη Γιούλη, Αστέρη Παπασταματάκη και Μαρκέλλα Παναγιώτου. Στο διάστημα αυτό, το γκρουπ έκανε μεγάλες συναυλίες σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε clubs της Αθήνας μεταξύ των οποίων το Ρόδον, το Κύτταρο, το Rodeo και το House Of Art.

Το 2010 ο Γιάννης Σπάθας, ο Αντώνης Τουρκογιώργης και ο Μάκης Γιούλης ξεκίνησαν να ηχογραφούν νέα τραγούδια ωστόσο, κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων, ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας του Αντώνη Τουρκογιώργη έπαυσε την πορεία της μπάντας.

Ο σημαντικότερος Έλληνας κιθαρίστας, Γιάννης Σπάθας, έφυγε από τη ζωή σήμερα Σάββατο 6 Ιουλίου σε ηλικία 69 ετών.

Γεννήθηκε το 1950 στους Παξούς και από μικρή ηλικία ήρθε σε επαφή με τη μουσική παίζοντας ακορνετόν, κιθάρα και τύμπανα. Μεγάλωσε στον Πειραιά, όπου με τον αχώριστο φίλο του Αντώνη Τουρκογιώργη και τον Ηλία Ασβεστόπουλο (2002GR) σχημάτισαν τους Persons που σιγά σιγά εξελίχθηκαν στους Socrates Drank The Conium. Το 1983 μετά τη διάλυσή τους δούλεψε σαν ενορχηστρωτής και κιθαρίστας με μερικούς από τους σπουδαιότερους έλληνες καλλιτέχνες όπως Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Χατζηδάκις, Μαρία Φαραντούρη, Γιάννης Μαρκόπουλος, Γιώργος Νταλάρας, Χάρις Αλεξίου, Μανώλης Λιδάκης,[1] Νίκος Αντύπας, Διονύσης Σαββόπουλος, Μάνος Λοΐζος κ.ά.. Το 1999 κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο «Τα Μυστικά Του Δρόμου».

Κάποιος που να σε αναπνέει...

Επειδή παρατράβηξε και βαριέμαι τις αναλύσεις, εσύ κοίτα να βρεις

αυτόν που πραγματικά θα σε αγαπήσει και θα 'σαι η πρώτη και μόνη του επιλογή. 

Κάθε του ανάσα. Γιατί αυτό σου αξίζει...

Κάποιος που να σε αναπνέει...

Ιφιγένεια Βήττα

"Οι κάργιες" της Αλκυόνης Παπαδάκη

"Η αγάπη, μια σιγανή βροχή που τραγουδάει πάνω στη λαμαρίνα, αυτό πρέπει να είναι η αγάπη. Το πάθος σεληνιάζεται, μάτια μου. Αφηνιάζει σαν το μουλάρι κι αρχίζει το ποδοβολητό. Ουαί και τρισαλίμονο σ’ όποιον βρεθεί στο πέρασμα του! Δεν έχει έλεος το πάθος, δεν έχει σταματημό...

Φύλλο δεν κουνήθηκε. ... άνοιξε με δύναμη την ουρά της και γρατσούνισε τα όνειρα μιας νυχτερίδας που είχε κρεμαστεί ανάποδα στο γιακά της σιωπής.

Σε πνίγει η αγάπη όταν σε πιάνει από το λαιμό, έτσι δεν είναι, ...; Έτσι ακριβώς, .... Η αγάπη πρέπει πάντοτε να σε συνοδεύει· να σου κρατάει συντροφιά· να γέρνεις στον ώμο της και να ονειρεύεσαι. Αν πέσει απάνω σου και σε πλακώσει, τελείωσες.

Που ξέρω; Μπορεί να της είπαν, πως μόνος του κανείς γίνεται από σκουλήκι πεταλούδα. Μόνο που πρέπει πρώτα ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί. Μπορεί να της είπαν, πως ολ’ αυτά τελικά είναι όνειρο, μια φαντασίωση, μια κυριακάτικη εκδρομή στο βλέμμα του Θεού... Που ξέρω;

Χα, οι άνθρωποι! Κατεβάζουν ολόκληρο στόλο και βάζουν μπρος τα κανόνια για να κυνηγήσουν ένα ζευγάρι κοχύλια που ξελογιάστηκαν και βγήκαν τσάρκα στην αμμουδιά. Ένα ζευγάρι Κατειρήνες που ήθελαν να γίνουν κάποτε αστέρια.

Τι μπορεί να προσφέρει, αλήθεια, ένα κίτρινο φύλλο, που θέλησε να πάει κόντρα στο ρεύμα του ποταμού; Μπορεί να μάθει το ποτάμι να ονειρεύεται...

Να είχα, λέει, μιαν αγάπη σαν αλάνα... Να κυλιόμουνα μέσα της, να ‘κανα τούμπες, να ‘πλωνα την αρίδα μου να λιαζόμουνα... Να ‘ρχόντανε τα όνειρά μου σαν τις κάργιες να φτεροκοπούν πάνω από το κεφάλι μου. Βαρέθηκα να χώνω τη ρημάδα την ψυχή μου στα νουλάπια και να της κρεμώ αρωματικά σακουλάκια να μην τη φάει ο σκόρος. Βαρέθηκα να περπατώ με την πλάτη κολλημένη στα ντουβάρια, γιατί νιώθω γύρω μου το θόρυβο από τα μαχαίρια που ακονίζονται. Είναι πολύ, ρε σεις, αυτό που ονειρεύτηκα; Μιαν αγάπη λέω, σαν αλάνα. Ν’ απλώσω την αρίδα μου να λιαστώ.

Η ερημιά είναι όπως η φωλιά της αράχνης, .... Μόνος του την πλέκει κανείς. Βγάζει την κλωστή από μέσα του, σαν το σάλιο."

Όλα τα παραπάνω αποσπάσματα είναι από το βιβλίο:

«Οι κάργιες» της Αλκυόνης Παπαδάκη

Φύγε..

ΑΝ ότι ήσουν δεν εκτιμήθηκε,

ΑΝ  ότι έδωσες απο καρδιάς δεν παραλήφθηκε ποτέ,

ΑΝ  ότι έκανες δεν έφτασε,

ΑΝ  ο παραλήπτης δεν θέλησε να σε δει,

να σε ακούσει,

ΑΝ η ψυχή του δεν αφέθηκε να ξαπλώσει δίπλα στη δική σου,
ΑΝ  δεν σε είδε σαν πολύτιμο, αν δεν φοβήθηκε μη σε χάσει,
ΑΝ  δεν χάθηκε στα μάτια σου όπως χανόσουν εσυ στα δικά του,
ΑΝ δεν άνοιξε ποτέ τα πανιά του να ταξιδέψει το "είναι" του με το δικό σου,
ΑΝ ποτέ δεν ήσουν αυτό που ήθελε,

ΤΟΤΕ φύγε, δε θα σε θελήσει ΠΟΤΕ,
φύγε, τίποτα και κανείς δεν θα αλλάξει.
Όσο κι αν πονέσει, φύγε.
Μάζεψε τα απομεινάρια της απώλειας σου και αποχώρησε.