"Κι αυτό είναι το αγκάλιασμα εκείνης" .....Λατρεμένη Μαλβίνα..!!!!!

ψάχνοντας, βρήκα εναν ακόμα "λόγο" να αγαπώ τη Μαλβίνα.....:

"Επιστρέφω σπίτι, με περιμένει έξω από την πόρτα.

Καθισμένη πάνω στη βαλίτσα της και περιμένει.

Τρεις μέρες πριν την αποχαιρέτησα.  Σχετικά εξημμένη, έφευγε με κάποιον για τα νησιά. Της το είχα επισημάνει. Όχι δεσμεύσεις πρόωρες. Μείνε για λίγο μόνη σου. Ασφαλίσου.

Και αν νιώσεις μοναξιά, τις νύχτες όποιον θέλεις.

Αλλά για λίγο. Χωρίς κουβέντες.

Δυο ώρες-μετά αρχίζει η λύπη.

Λίγο να σου πει ο μικρός πως είναι ορφανό, τέρμα. Αυτά είναι για δεσμούς. Δεν έχει άλλες δυο ώρες το μεθεπόμενο βράδυ. Εκτός κι αν έχεις κέφια για λυπημένες, τρυφερές αγκαλιές.

Νά την τώρα. Έξω από την πόρτα. Την κερνάω Σαπόρο και ασπιρίνες. Φτιάχνω κάτι να φάμε.

Μίλα μου, της λέω.

Τι συνέβη έξω από όσα ξέρω. Αγκαλιάζει τους ώμους της. Ποστάρει τη φωνή της. Ακόμα και μπροστά στην καλύτερή της φίλη προετοιμάζεται. Για έναν καθωσπρέπει μονόλογο.

Αδιόρθωτη.

Διακοπές,λέει.

Έσφιξα τα δόντια. Πήγα. Δίπλα μου, σώματα ωραία, αρχαίων ηρώων. Ανώφελο. Μόνο αυτός υπήρχε. Πρωί στην παραλία. Κανένα νόημα. Μόνο αυτός. Και να τον σκέφτομαι κάθε δέκα δευτερόλεπτα...

[...]Το λάγνο ψέμα του και η πιο σκληρή αλήθεια του.

Το ίδιο βράδυ. Τον αγαπώ. Δωμάτιο ξενοδοχείου. Έξω μια σκέτη ζωή. Χωρίς αυτόν,κανένα νόημα. Τόχου μπόχου το λένε στα Εβραϊκά. Κόσμος χαοτικός,ασυνάρτητος. Σκότη και άβυσσος. Κοντά δυο χρόνια. Μόνο αυτός. Λεπτός,κορδόνια λυμένα. Ώμοι σκυφτοί,πού και πού το θυμόταν,έστρωνε την πλάτη του. Μπαίνει με ένα φως απίστευτης πραότητας στο σπίτι μου. Φωταγωγεί. Τον ερωτεύομαι. Τον στέφω. Τον εξοργίζω. Τον θέλω. Δεν τον θέλω. Δεν τον μπορώ. Ακραία, απόλυτη βία ο έρωτας. Πληθύνων πληθύνω τας λύπας σου.[...]

Προσπάθεια για πρόβα ζωής μακριά του.

Μακριά του.

Φιλότιμη προσπάθεια.  Επί ματαίω προσπάθεια. Χωρίς αυτόν πρόβα βυθού, θα προσπαθήσω κι άλλο[...]

Στρίβω στη γωνία, ακούω.

Το πρώτο τραγούδι της αδέξιας κασέτας που του χάρισα."Σκύβεις λύνεις τα κορδόνια μ' ανοιχτό πουκάμισο και η αύρα σου με στέλνει μέχρι τον παράδεισο...".Συνωμοσία.[...].

Ακυρωμένη από ασάφεια και τον έψαχνα. Τι ήμουν γι' αυτόν. Γιατί μου άργησε τα χατίρια μου και τώρα έρχεται και μου λέει. Αφού του τα ζήτησα στην ώρα τους. Για να αποκλείσω το δρόμο. Όπως υποψιάστηκε Και άξεστα το είπε. Δεν του τα ζήτησα; Τι δεν πήγε; Ό,τι και σε όλη την ανθρωπότητα. Οι κώδικες Άλλους αυτός, άλλους εγώ.[...]

Παντού να το πω.

Φώναξέ τες όλες. Να μάθει όλος ο χορός τα λόγια.

Και πως το μεγαλειωδέστερο πράγμα στον κόσμο της γυναίκας είναι να διεκδικεί και να εκτίθεται. Τα έκανα και τα δύο.

Μου άργησε το χατήρι μου.

Δεν θα τον ξαναδώ ποτέ.

Κάποιος άλλος.

Που δεν θα τον αγαπώ.

Που θα μπορώ να κάτσω μαζί του δέκα χρόνια.

Γιατί έτσι γίνεται όταν δεν αγαπάς. Μπορείς και μένεις.

Αυτό είναι όλο.[...]

Και ένα βράδυ θα κρυφτώ μόνη μου στο κρεβάτι, θα είμαι ήρεμη σαν πεθαμένη.

Τότε θ' ανοίξω τα κλειστά του γράμματα. Αδύνατον ακόμα  Η παιδική του φωτογραφία στο κομοδίνο μου. Θα τη γυρίσω για λίγο ανάποδα. Να μη με δει να κλαίω.[...]

Της έφερα δεύτερη μπίρα. Της έβαψα τα νύχια των ποδιών.

Ξάπλωσε στο κρεβάτι, αγκάλιασε τους ώμους της.

Κι αυτό είναι το αγκάλιασμα εκείνης που δεν έχει αυτόν, δεν έχει κανέναν."

Μαλβίνα Κάραλη.

ΜΠΑ, ΤΙΠΟΤΑ.......by ΜΑΛΒΙΝΑ......(ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ)!!!

Τα σχόλια και οι παρατηρήσεις δικές σας...:


"-Ποιά χωρίζει σήμερα, γυναίκα; ρώτησε η μικρή
-Μια εξαισίως ανόητη. Αρχετυπικό μοντέλο. Απ’ αυτές που, παρά να διαλύσουν το γάμο τους, προτιμούν να διαλύονται οι ίδιες. Είκοσι χρόνια παντρεμένη. Επέμενε. Ασυνεννοησία, πλήξη, ανευθυνότητα, καθολική ανυπαρξία του άλλου, απιστίες – όλα ήταν ψιλοπράγματα. Μαρτύριο της σταγόνας – αυτό το τόσο άρρηκτα συνδεδεμένο με την τρέχουσα συζυγική ζωή- αυτή και πάλι έμενε. Την έκανε σκουπίδι, του έβρισκε βορβορώδη άλλοθι: κακή παιδική ηλικία, γολγοθάς του στρατού, η επιθετικότητα που εισπράττει από το προϊστάμενο και την εξαπολύει κι αυτός με τη σειρά του σαν αγέλη αγριόσκυλων πάνω στον πλησιέστερο άνθρωπο…
 Όλη της η θέση ζωής ήταν ένα διαρκές: "Σ’ ευχαριστώ που με θεωρείς τον πιο κοντινό σου άνθρωπο, ξαμόλυσε και άλλα αγριόσκυλα εναντίον μου".

…Αν πέσει πάνω σε μπερδεμένο, σε ανασφαλή, σε αναποφάσιστο, σε ασταθή, σε άντρα με ιδιότητες που μόνο ως γυναικείες είναι ανεκτές μέχρι χαριτωμένες, την έβαψε.
Θα τον επινοήσει ως αρχετυπικό.
Μεταθέτει το μοντέλο του αρχετυπικού πάνω στο εύρημά της, αρνούμενη να συλλάβει πως αυτός σφαδάζει κάτω από το βάρος της επιταγής…

Η δεινοσαυρική πλέον ευφυία της (εγκέφαλος σε μέγεθος μήλου) της απαγορεύει ακόμα και να σκεφτεί πως η τρυφερότητα, η ευγένεια, η καλοσύνη είναι ανθρώπινες ιδιότητες, που μερίδιό τους της αναλογεί. Αν αυτός την κακομεταχειρίζεται, την ταπεινώνει, την εξοντώνει ηθικά, δεν παίζει ρόλο. Αυτή η γυναίκα δεν είναι απλώς δυστυχισμένη και καταπιεσμένη, είναι ένας προδότης του αγώνα της ανθρώπινης επιβίωσης. Το μεγαλύτερο προνόμιό της είναι το δικαίωμα στην αυτογελοιοποίηση…

Είμαι ευτυχισμένη όσο μου λέει πως με αγαπάει και ας μη μου το δείχνει.
Είμαι ευτυχισμένη όσο δεν πηγαίνει με άλλες.
Είμαι ευτυχισμένη όσο δεν το ξέρω.
Είμαι ευτυχισμένη όσο δεν με αφήνει.
Είμαι ευτυχισμένη όσο κάθε δεκαπέντε μέρες μου αφιερώνει μία ώρα.
Είμαι ευτυχισμένη όσο δεν με δέρνει.
Είμαι ευτυχισμένη όσο οι μώλωπές μου είναι ασήμαντοι.
Όσο δε μου βγάζει με το μαχαίρι τα μάτια, ωραία.
Όσο δεν το στρίβει κιόλας το μαχαίρι, αξίζει ακόμα να είμαι παντρεμένη μαζί του.
Η κλίμακα της Σούζαν Μπρέγκερ, κουκλίτσα μου…
Αρχέτυπο γυναίκα.

…Ο αρχετυπικός άντρας είναι ευτυχώς έτσι φτιαγμένος, ώστε η γυναίκα να είναι μόνο ένα επεισόδιο στη ζωή του.
Ποτέ όλη του η ζωή: αρχές, υπαρξιακό, αναγνώριση, φιλία, ποδόσφαιρο, γυναίκα.
Έτσι πάει.
Γι’ αυτό και είναι ο μόνος τύπος που δεν μας κρατάει κακία…"

Μαλβίνα Κάραλη .....η Θεά!

Αν έχεις ταλέντο διάβαινε...αλλιώς κάτσε κερκίδα, με κλειστό το στόμα και απόλαυσε τη θέα...

"Ο ταλαντούχος άνθρωπος, ότι κι αν κάνει, το κάνει  εμπνευσμένα.

Και η Κόλαση να σε περιμένει μαζί του, θα είναι μια παραδεισένια

Κόλαση, να γλείφεις και τα δάχτυλά σου.

Ενώ από τον ατάλαντο άνθρωπο να μην περιμένεις τίποτα καλό.

Και ο Παράδεισός του ανούσιος θα είναι, μια ηλίθια πράσινη πεδιάδα,

το δε χορτάρι σύντομα θα αποδειχθεί γκαζόν..."

ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΡΑΛΗ