"Αν με ξεχάσεις" Pablo Neruda

Αν με ξεχάσεις – Pablo Neruda

Ένα
θέλω να ξέρεις.

Ξέρεις πώς είν’αυτό:
Αν κοιτάξω
το κρυστάλλινο φεγγάρι, το κόκκινο κλαδί
του αργού φθινοπώρου στο παράθυρό μου,
αν αγγίξω
πλάι στη φωτιά
την ατάραχη στάχτη
ή το ρυτιδωμένο σώμα του ξύλου,
όλα με φέρνουν σε σένα,

λες και ό,τι υπάρχει,
αρώματα, φως, μέταλλα,
είναι μικρά πλεούμενα που ταξιδεύουν
προς τα νησιά σου που με περιμένουν.

Μα..
Αν λίγο λίγο πάψεις πια να μ’αγαπάς,
θα πάψω κι εγώ να σ’αγαπώ.. λίγο λίγο.

Κι αν ξαφνικά με ξεχάσεις,
μην ψάξεις να με βρεις
θα σ’έχω ήδη λησμονήσει.

Αν θεωρήσεις ότι κρατάει πολύ κι είναι τρελός
ο άνεμος από σημαίες
που περνάει απ’τη ζωή μου
κι αποφασίσεις
να με αφήσεις στην όχθη
της καρδιάς που έχω ρίζες,
σκέψου
πως εκείνη τη μέρα,
την ώρα εκείνη,
θα σηκώσω τα χέρια
και θα βγουν οι ρίζες μου
για να βρούνε άλλη γη.

Όμως
αν κάθε μέρα,
κάθε ώρα,
νιώθεις προορισμένη για μένα
με γλυκύτητα αψεγάδιαστη..
Αν κάθε μέρα ανεβαίνει
ένα λουλούδι στα χείλη σου για να με βρει..

Αχ αγάπη μου, δικιά μου,
μέσα μου όλη τούτη η φωτιά θα επαναλαμβάνεται.
Μέσα μου τίποτα δε θα σβήσει ούτε θα ξεχαστεί..
Η αγάπη μου τρέφεται από την αγάπη σου, αγαπημένη,
κι όσο θα ζεις, θα είναι μες στην αγκαλιά σου,
χωρίς απ’τη δική μου να φύγει.

"Ποθώ το στόμα σου ~ Anhelo su boca" ....Pablo Neruda

Ποθώ το στόμα σου

Anhelo su boca

Ποθώ το στόμα σου , τη φωνή , τα μαλλιά σου ,

Σιωπηλή πεινασμένη ενεδρεύω στους δρόμους ,

Το ψωμί δεν με τρέφει , η αυγή με ταράζει ,

Αναζητώ τον υγρό ήχο των βημάτων σου όλη μέρα .

Ορέγομαι το λαμπερό σου χαμόγελο ,

Τα χέρια σου το χρώμα του άγριου σιταριού ,

Ορέγομαι τα χλωμά πετράδια των νυχιών σου ,

θέλω να καταφάω το δέρμα σου σαν ολόκληρο αμύγδαλο .

Θέλω να καταφάω την ηλιαχτίδα που τρεμοπαίζει στην ομορφιά σου ,

Τη μύτη , άρχοντα του αλαζονικού σου προσώπου ,

θέλω να καταφάω την φευγαλέα σκιά απ τα ματόκλαδα σου .

Και περπατώ πεινασμένη οσφραινόμενη το λυκόφως ,

Ψάχνοντας για εσένα , και τη ζεστή σου καρδιά ,

όπως το πούμα στη χέρσα ερημιά.

Pablo Neruda

(λατρεμένος παιδιόθεν)

"ΔΕΝ Σ'ΑΓΑΠΩ" Pablo Neruda

ΔΕΝ Σ' ΑΓΑΠΩ 

Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
σαίτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:
σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,
μυστικά, μέσ' από την ψυχή και τον ίσκιο.

Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,

μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα. 

Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ' αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:
σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ'άλλον τρόπο, 

παρά μ' ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σα δικό μου,
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια. 

ΚΑΔΕΝΙΤΣΑ....του Pablo Neruda

Ηθελα να'ναι η πρώτη μου ανάρτηση...γιατί παίζει ρόλο το συγκεκριμένο για μένα!!ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!!!

Για ν' ακούς μόνο εμένα

τρυφερεύουν ώρες ώρες

τα λόγια μου

και γίνονται σαν τις πατημασιές των γλάρων

στην άμμο του γιαλού.

 

Καδενίτσα, έτσι, μικρή ξεκούρντιστη λατέρνα,

στα σαν τρούφες τρυφερά σου χέρια.

 

Κι έτσι τα λόγια μου τα βλέπω παρασάγγες πέρα.

Μα απείρως πιο μακριά είν' τα δικά σου.

Κι αναρριχούνται σαν τον κισσό απάνω στον παλιό μου πόνο.

 

Σκαρφαλώνουν εδώ, πάνω στους μουσκεμένους τοίχους.

Και εσύ είσαι η αιτία - να ξέρεις -

της σκληρής και μέχρις αιμάτων αναμέτρησης.

 

Δραπετεύουν από τα κατασκότεινα,

απ' τα μέσα μου μπουντρούμια.

Γιομίζει ο τόπος με σένα, πληρούνται τα σύμπαντα.

 

Πριν έρθεις η ίδια, πυκνοκατοικούσαν εκείνα τη μοναξιά μου,

κι είν' πιο δικά μου αυτά, απ' ότι εμένα εσύ,

εδώ στην πίκρα μου.

 

Κι αυτό που θέλω τώρα να σου λεν εκείνα

είν' εκείνο που θέλω να σου ειπώ εγώ

για να τ' ακούς κι εκείνα

όπως θέλω ν' ακούς μονάχα εμένα.

 

Ο φόβος τ' αρπάζει και τα σκορπά στους πέντε ανέμους.

Κι έρχοντ' έπειτα τυφώνες και λαίλαπες ονείρων

και μου τα ξανασωριάζουν κάτω εδώ στο χώμα.

Φωνές αλλότριες ξανοίγεις εσύ

μες στη χιλιοβασανισμένη φωνή τη δική μου.

Ολοφυρμούς από παμπάλαια στόματα,

αίμα από αρχαία μαρτύρια.

Να μ' αγαπάς, συντρόφισσα. Να μη μ' αφήνεις μόνο.

Να 'σαι μαζί μου.

Να 'σαι μαζί μου, συντρόφισσα,

σε τούτο 'δω το κύμα του τρόμου.

 

Και να! που τα λόγια μου έρχεται τώρα

και τα βάφει η αγάπη σου.

Κι είναι δικά σου όλα, όλα δικά σου.

 

Κι απ' όλα εγώ θέλω να φτιάξω

μια καδενίτσα δίχως τέλος

για τ' άσπρα σου χέρια, τα σαν τρούφες παντρύφερα

P.Neruda