Δεν έχω θυμό μέσα μου!

Δεν έχω έχθρα για κανέναν!

Όμως μέσα μου κοιμάται μια λύπη!

Πρόσεχε μην μου την ξυπνάς!

Κι η λύπη όταν την ξυπνάς γίνεται θάνατος!

Μην μου ξυπνάς την λύπη μέσα μου.

Άστην να κοιμηθεί, να γαληνέψει και να ξεχαστεί.

Θα θελα να μπορούσα να θυμώσω και να φωνάξω.

Να ξεσπάσω, να κλάψω, να εκδικηθώ.

Μόνο που τίποτα από αυτά δεν θέλω να κάνω.

Το μόνο που θέλω είναι να κοιμίσω την λύπη μου.

Να την κοιμίσω και να την ξεχάσω.

Όπως κάνω ότι ξεχνώ τόσα πράγματα.

Κι ας μην τα ξεχνώ.

Θέλω να περπατήσω και να μυρίσω νυχτολούλουδο.

Να περιπλανηθώ σε δρομάκια άγνωστα.

Θέλω να μετακομίσω σε καινούρια γειτονιά.

Να περπατήσω τους δρόμους της και να ανακαλύψω καινούρια μυστικά.

Τόσα θέλω, μόνο που δεν ξέρω τι μπορώ.

Ή μήπως μπορώ ότι θέλω;

Σε θυμάμαι να μου λες, πως πρέπει στον εχθρό να χαμογελώ, γιατί έτσι τον πανικοβάλλω.

Σου χαμογελώ και σε κοιτώ στα μάτια.

Τώρα πια, ξέρω τα ψέματα πίσω από τις καλά κρυμμένες αλήθειες σου.

Είναι όλα τόσο ξεκάθαρα πια.

Χάθηκε η ομίχλη, διαλύθηκαν τα σύννεφα κι η ομορφιά και η ασχήμια

μας κοιτούν κατάματα.

Μην μου ξυπνάς αυτά που αφήνω να κοιμούνται.

William Shakespeare

Η αγάπη να ξέρεις.....δεν είναι αγριόχορτο να την κόψεις με δρεπάνι..

δεν είναι μούχλα να την πλύνεις με χλώρια και απολυμαντικά να "καθαρίσεις"..

Η αγάπη, μάτια ΜΟΥ, όσο κι αν πεισμώνεις .. να ξέρεις μέσα μας κατοικεί και θεριεύει όσο την αδικούμε, όσο της στερούμε τις βασικές της ανάγκες και προτεραιότητες...!!!

Φιλιά, χάδια, αγκαλιές, με "εγω κι εσυ" αν δεν την ταΐσεις, θα πέσεις και θα σε καταβροχθίσει,
ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ!!

 Θα σε ξυπνάει τα βράδια γιατί θα' ναι νηστική,
θα σε χλευάζει σε κάθε ξένη αγκαλιά που θα πας να την κοιμήσεις, 

να την κοροϊδέψεις .

Μην την στερείς την αγάπη, μάτια ΜΟΥ, μα πάνω απο όλα μην την στερείσαι, 

μην την αρνείσαι οταν σου την δώσουν.
Της είναι άδικο!

Με κοιτάς μες στα μάτια, μα ποτέ σου δεν είδες τα σβησμένα μου φώτα, τις χαμένες μου ελπίδες. 

Το μηδέν του Σαββάτου, της αυγής το γαμώτο, με κοιτάς και σωπαίνεις κι η σιωπή κάνει κρότο. 

Με κοιτάς λες και είμαι τρύπιο πάνω σου ρούχο, μου ζητάς να σκοτώσω την αγάπη που σου 'χω.

 Και φοβάμαι μη φύγεις, ο αέρας παγώνει 

κι η καυτή σου ανάσα το μυαλό μου θολώνει. 

Και φοβάμαι μη φύγεις, μα άλλο δρόμο δεν έχεις 

και σου γράφω στο τζάμι, σ' αγαπώ να προσέχεις. 

Με κοιτάς μες στα μάτια κι απορείς που δεν κλαίνε, η αγάπη δε φεύγει, είναι μέσα μας λένε.
Κάπου αλλού ταξιδεύεις κι όμως πλάι μου είσαι, μες στην τρέλλα του κόσμου μ' αγνοείς κι αγνοείσαι.
Με κοιτάς μες στα μάτια και η μέρα τελειώνει, σαν τον ήλιο που φεύγει με κοιτάς και νυχτώνει.

Και φοβάμαι μη φύγεις, ο αέρας παγώνει
κι η καυτή σου ανάσα το μυαλό μου θολώνει.
 Και φοβάμαι μη φύγεις, μα άλλο δρόμο δεν έχεις
και σου γράφω στο τζάμι, σ' αγαπώ να προσέχεις

.....και είναι κάτι άρθρα όμως, που βγαίνουν μπροστά σου την πιο κατάλληλη στιγμή!!!!

αναδημοσιεύω λοιπόν απο τα #Pillowfights !

"Ευτυχώς αποτύχαμε" της Νικολίνας Ανδριάννας Χριστοφόρου

"'Οταν θες"... Αλκυόνη Παπαδάκη

Δυο ψυχές ..αντικριστά

Καμιά φορά ο άνθρωπος που θέλησες περισσότερο δεν θα είναι αυτός 

που θα περπατάτε μαζί...

αλλά αντίκρυ.

Σε απέναντι όχθες, σε απέναντι κόσμους. 

Παράλληλους.

Καρμικός είναι ο έρωτας με τον οποίο δεν μπορείς να ζήσεις χώρια του

 αλλά ούτε και μαζί του!!

Αυτός αποφασίζει και συ απλά περιμένεις εναν χρόνο "γιατρό" να σε κανακέψει!

" Ίσως τα όχι μας..μας έκαναν αυτό που είμαστε, όχι τα ναι μας! Ίσως..." 

Κ. Καβάφης

Είναι η αγάπη ...

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή 

κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο

 και αν τ' άφηνες θ' ανοίγαν μια ρωγμή

 απ' το μικρό κελί σου ως το άπειρο.

 Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο 

Πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο

 πάνω απ' τη στάχτη

 Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει,

 σε ό,τι σου τρώει την ψυχή 

Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί 

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή

 Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή 

Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί

 Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

 Τα λόγια μου είναι μια ανέλπιδη ευχή

 Σβησμένα φώτα μέσα στο άχαρο δωμάτιο

 Και αν τ' άφηνες θα καίγαν τη σιωπή 

Και θα διαλύαν το κρυμμένο σου παράπονο.

 Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο

 Πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο

 πάνω απ' τη στάχτη.

 Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει,

 σε ό,τι σου τρώει την ψυχή

 Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι,

 ανοιχτοί.

 Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή

 Ζήσε μαζί μου στον αέρα, 

στη φωτιά στη βροχή 

Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί 

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

 Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει τη ψυχή

 Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί

 Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή 

Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή 

Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί

 Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

 Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή 

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή 

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή 

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

#Αύγουστος

Δεν ζητάω πολλά.

Μια πόρτα στη θάλασσα, 

εσένα ...

και εναν Αύγουστο όλον δικό μας

σαν να μας το χρωστάει η ζωή...

Μα ξέχασα η ανόητη.
Αφου δεν πιστεύω σε θαύματα.
Ισως  καμιά φορά η πίστη να έσωζε τελικά!

"Η Έλενορ Όλιφαντ είναι απολύτως καλά"

όταν μετράς τις ώρες που δεν θες...

εκείνες τις δύσκολες...

εκείνες που θα ανταμώσεις πληγές νωπές και πόνους τεράστιους...

 εκείνες είναι που θα χαθείς στα βιβλιοπωλεία μιας πόλης.

#i_love_booķs

Να μπορούσαμε λεει...

Να μπορούσαμε λεει να αγγίζουμε τα χέρια που σφίξαμε.

Να κρεμόμαστε απο τα χείλη που μες στους πόθους ρουφούσαμε.

Να ξαπλώναμε πάνω στα στήθη που ξέβρασαν ανάσες και χτύπους.

Να μπορούσαμε λεει να χανόμαστε στα βλέφαρα των ματιών που λατρέψαμε.

Να μπορούσαμε λεει να ντυνόμαστε τα δέρματα που αγγίζαμε νύχτες ολόκληρες.

Να μπορούσαμε λεει να δέσουμε κόμπους τις χαρές με τις στιγμές να μην ξεγλυστρούν απο το χρόνο. 

Να μας δείχνουν πως απλά και εύκολα μπορούμε να παράγουμε ευτυχία με όσους αγαπάμε, με όσους ουσιαστικά ανήκουμε....

Να μπορούσαμε λεει....

I just wanna be Lucy in your sky with "diamonds"
........

......#2

Πολύς κόσμος ζει χωρίς πραγματική επαφή με τον εαυτό του, γεμάτος μόνο με αυτά που σκέφτεται και χωρίς να έχει ιδέα για το τι πραγματικά αισθάνεται..

Jorge Bucay

Empty chairs at empty tables

"Και βέβαια όλα περνάνε. Ολα όσα δεν είναι σημαντικά. Τα υπόλοιπα..μένουν." 

Stefano Benni

   

.....

Οι τελευταίες μέρες,.. εποχές,.. χρόνια... έχουν το μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας που χω αντιμετωπίσει. 

Έχω περάσει σαν να λέμε σε άλλο λέβελ!

Μετράω απώλειες, καταιγίδες, φουρτούνες και ακραία "καιρικά" φαινόμενα. 

Το σκαρί έχει χτυπήματα, σκουριές, μπαλωμένα πανιά, ελλιπές πλήρωμα και μπάζει νερά. 

Ωστόσο το παλεύει να αρμενίσει για όσο έχει διάρκεια το φυλλάδιο.

Σεις που είσαστε πλαι μου,

ή λίγο πιο κει ,

ή και καθόλου βοηθάτε ο καθένας με τον τρόπο του και σας ευχαριστώ για ότι μου δίνετε. 

Απο χέρια να κρατηθώ, ώμους να ακουμπήσω ή και επιπλέον πόνους.

Όλα με τον τρόπο τους βοηθάνε. 

Σας ευχαριστώ όλους για ΟΤΙ κάνετε. 

Σας ευχαριστώ ομως πάνω απο ολα για τις ευχές, τα τηλέφωνα και τα μηνύματα που δεν εχω απαντήσει ακόμα.

Να είσαστε ΟΛΟΙ καλά να χαιρόσαστε ΟΤΙ αγαπάτε.

Λόγω της ημέρας

"Με τον μισό ουρανό μέσα στα μάτια σου και με τον άλλον μισο στα μάτια που αγαπάς".

Ο. Ελύτης. 

Της Αγ. Παρασκευής σήμερα, προστάτιδας των ματιών. 

Για αυτό οτι αγαπάς, αγάπα το σαν τα μάτια σου..

ε, ναι....είμαι!!!!

Άτιτλο#1

Απ’ το πολύ που κοιτάξαμε τη θάλασσα,

τους ανθρώπους και την καρδιά μας,

τα μάτια μας γέμισαν ''αύριο''

Γ. Ρίτσος

Όταν οι σπουδαίοι άνθρωποι φεύγουν...

Οι Socrates (πλήρες όνομα: Socrates Drank the Conium) είναι ελληνικό progressive rock μουσικό συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1969 στον Πειραιά από τους Γιάννη Σπάθα (κιθάρα), Αντώνη Τουρκογιώργη(μπάσο, τραγούδι) και Ηλία Μπουκουβάλα (ντραμς). Έχουν κυκλοφορήσει επτά studio albums και είναι γνωστότεροι για τραγούδια μεταξύ των οποίων τα "Starvation" και "Mountains". Γράφουν και σε αγγλικό στίχο. Ο ήχος τους είναι προσωπικός με κάποιες επιρροές από Τζίμι Χέντριξ, Φρανκ Ζάπα, Cream και άλλους.Το άλμπουμ τους Phos ήταν το κορυφαίο σε πωλήσεις ελληνικό rock album της δεκαετίας του 1970, πουλώντας περισσότερα από 200.000 άλμπουμς.

Οι Socrates πρωτοεμφανίστηκαν στα κλαμπ της Αθήνας, και κυρίως στο Κύτταρο. Το ρεπερτόριο τους συμπεριελάμβανε κομμάτια από τη δισκογραφία τους αλλά και διασκευές από καλλιτέχνες όπως ο Τζίμι Χέντριξ, ο Φρανκ Ζάπα, oι Rolling Stones και άλλους. Έγιναν γνωστοί για τον συνδυασμό του ύφους της ελληνικής παραδοσιακής ηπειρώτικης μουσικής και το έντονο ροκ στυλ με τα δύο σταθερά και ιδρυτικά μέλη, τον Γιάννη Σπάθα (κιθάρα) και τον Αντώνη Τουρκογιώργη (μπάσο, τραγούδι) να γράφουν τραγούδια όπως το "Mountains" και το "Starvation". Έχουν παίξει στο Hammersmith Odeon του Λονδίνου ως support σε περιοδεία των UFO.. Για αρκετά χρόνια μετά το 1986, το γκρουπ δεν έκανε ζωντανές εμφανίσεις. 

Ωστόσο, το 1999 επανενώθηκε με συναυλία στον Λυκαβηττό, όπου τα βασικά μέλη βρέθηκαν ξανά μαζί (Τουρκογιώργης-Σπάθας-Τρανταλίδης) με την προσθήκη καινούργιων μουσικών (Δημήτρης Μπέλλος - πλήκτρα, Μαρκέλλα Παναγιώτου και Νίκος Κουρουπάκης - δεύτερα φωνητικά). Μαζί τους συνεργάστηκε ο πιανίστας Δημήτρης Πολύτιμος.

Μετά από κάποιες εμφανίσεις έγιναν σημαντικές αλλαγές των μελών και το συγκρότημα πήρε σταθερή μορφή από το 2002 μέχρι και το 2010 με τους: Γιάννη Σπάθα, Αντώνη Τουρκογιώργη, Μάκη Γιούλη, Αστέρη Παπασταματάκη και Μαρκέλλα Παναγιώτου. Στο διάστημα αυτό, το γκρουπ έκανε μεγάλες συναυλίες σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε clubs της Αθήνας μεταξύ των οποίων το Ρόδον, το Κύτταρο, το Rodeo και το House Of Art.

Το 2010 ο Γιάννης Σπάθας, ο Αντώνης Τουρκογιώργης και ο Μάκης Γιούλης ξεκίνησαν να ηχογραφούν νέα τραγούδια ωστόσο, κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων, ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας του Αντώνη Τουρκογιώργη έπαυσε την πορεία της μπάντας.

Ο σημαντικότερος Έλληνας κιθαρίστας, Γιάννης Σπάθας, έφυγε από τη ζωή σήμερα Σάββατο 6 Ιουλίου σε ηλικία 69 ετών.

Γεννήθηκε το 1950 στους Παξούς και από μικρή ηλικία ήρθε σε επαφή με τη μουσική παίζοντας ακορνετόν, κιθάρα και τύμπανα. Μεγάλωσε στον Πειραιά, όπου με τον αχώριστο φίλο του Αντώνη Τουρκογιώργη και τον Ηλία Ασβεστόπουλο (2002GR) σχημάτισαν τους Persons που σιγά σιγά εξελίχθηκαν στους Socrates Drank The Conium. Το 1983 μετά τη διάλυσή τους δούλεψε σαν ενορχηστρωτής και κιθαρίστας με μερικούς από τους σπουδαιότερους έλληνες καλλιτέχνες όπως Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Χατζηδάκις, Μαρία Φαραντούρη, Γιάννης Μαρκόπουλος, Γιώργος Νταλάρας, Χάρις Αλεξίου, Μανώλης Λιδάκης,[1] Νίκος Αντύπας, Διονύσης Σαββόπουλος, Μάνος Λοΐζος κ.ά.. Το 1999 κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο «Τα Μυστικά Του Δρόμου».

Κάποιος που να σε αναπνέει...

Επειδή παρατράβηξε και βαριέμαι τις αναλύσεις, εσύ κοίτα να βρεις

αυτόν που πραγματικά θα σε αγαπήσει και θα 'σαι η πρώτη και μόνη του επιλογή. 

Κάθε του ανάσα. Γιατί αυτό σου αξίζει...

Κάποιος που να σε αναπνέει...

Ιφιγένεια Βήττα

"Οι κάργιες" της Αλκυόνης Παπαδάκη

"Η αγάπη, μια σιγανή βροχή που τραγουδάει πάνω στη λαμαρίνα, αυτό πρέπει να είναι η αγάπη. Το πάθος σεληνιάζεται, μάτια μου. Αφηνιάζει σαν το μουλάρι κι αρχίζει το ποδοβολητό. Ουαί και τρισαλίμονο σ’ όποιον βρεθεί στο πέρασμα του! Δεν έχει έλεος το πάθος, δεν έχει σταματημό...

Φύλλο δεν κουνήθηκε. ... άνοιξε με δύναμη την ουρά της και γρατσούνισε τα όνειρα μιας νυχτερίδας που είχε κρεμαστεί ανάποδα στο γιακά της σιωπής.

Σε πνίγει η αγάπη όταν σε πιάνει από το λαιμό, έτσι δεν είναι, ...; Έτσι ακριβώς, .... Η αγάπη πρέπει πάντοτε να σε συνοδεύει· να σου κρατάει συντροφιά· να γέρνεις στον ώμο της και να ονειρεύεσαι. Αν πέσει απάνω σου και σε πλακώσει, τελείωσες.

Που ξέρω; Μπορεί να της είπαν, πως μόνος του κανείς γίνεται από σκουλήκι πεταλούδα. Μόνο που πρέπει πρώτα ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί. Μπορεί να της είπαν, πως ολ’ αυτά τελικά είναι όνειρο, μια φαντασίωση, μια κυριακάτικη εκδρομή στο βλέμμα του Θεού... Που ξέρω;

Χα, οι άνθρωποι! Κατεβάζουν ολόκληρο στόλο και βάζουν μπρος τα κανόνια για να κυνηγήσουν ένα ζευγάρι κοχύλια που ξελογιάστηκαν και βγήκαν τσάρκα στην αμμουδιά. Ένα ζευγάρι Κατειρήνες που ήθελαν να γίνουν κάποτε αστέρια.

Τι μπορεί να προσφέρει, αλήθεια, ένα κίτρινο φύλλο, που θέλησε να πάει κόντρα στο ρεύμα του ποταμού; Μπορεί να μάθει το ποτάμι να ονειρεύεται...

Να είχα, λέει, μιαν αγάπη σαν αλάνα... Να κυλιόμουνα μέσα της, να ‘κανα τούμπες, να ‘πλωνα την αρίδα μου να λιαζόμουνα... Να ‘ρχόντανε τα όνειρά μου σαν τις κάργιες να φτεροκοπούν πάνω από το κεφάλι μου. Βαρέθηκα να χώνω τη ρημάδα την ψυχή μου στα νουλάπια και να της κρεμώ αρωματικά σακουλάκια να μην τη φάει ο σκόρος. Βαρέθηκα να περπατώ με την πλάτη κολλημένη στα ντουβάρια, γιατί νιώθω γύρω μου το θόρυβο από τα μαχαίρια που ακονίζονται. Είναι πολύ, ρε σεις, αυτό που ονειρεύτηκα; Μιαν αγάπη λέω, σαν αλάνα. Ν’ απλώσω την αρίδα μου να λιαστώ.

Η ερημιά είναι όπως η φωλιά της αράχνης, .... Μόνος του την πλέκει κανείς. Βγάζει την κλωστή από μέσα του, σαν το σάλιο."

Όλα τα παραπάνω αποσπάσματα είναι από το βιβλίο:

«Οι κάργιες» της Αλκυόνης Παπαδάκη

Φύγε..

ΑΝ ότι ήσουν δεν εκτιμήθηκε,

ΑΝ  ότι έδωσες απο καρδιάς δεν παραλήφθηκε ποτέ,

ΑΝ  ότι έκανες δεν έφτασε,

ΑΝ  ο παραλήπτης δεν θέλησε να σε δει,

να σε ακούσει,

ΑΝ η ψυχή του δεν αφέθηκε να ξαπλώσει δίπλα στη δική σου,
ΑΝ  δεν σε είδε σαν πολύτιμο, αν δεν φοβήθηκε μη σε χάσει,
ΑΝ  δεν χάθηκε στα μάτια σου όπως χανόσουν εσυ στα δικά του,
ΑΝ δεν άνοιξε ποτέ τα πανιά του να ταξιδέψει το "είναι" του με το δικό σου,
ΑΝ ποτέ δεν ήσουν αυτό που ήθελε,

ΤΟΤΕ φύγε, δε θα σε θελήσει ΠΟΤΕ,
φύγε, τίποτα και κανείς δεν θα αλλάξει.
Όσο κι αν πονέσει, φύγε.
Μάζεψε τα απομεινάρια της απώλειας σου και αποχώρησε.

Στιγμές #7

Αυτό που ζούμε δεν είναι πρόβα...
έρχεται μια φορά!
Καμία άλλη!
Δεν μπορούμε να πούμε.."δε μου άρεσε, θέλω να το ζήσω αλλιώς"
Κάνε το αλλιώς..
Δημιούργησε το "αλλιώς" σου
όταν οτι νιώθεις σχίζει το στέρνο σου,
καλπάζει πέρα απο τα όρια σου...!

Πολλά αξίζουν αλλά όταν δεν ξέρουμε την πραγματική τους αξία,
 το εύκολο είναι να τη μηδενίσουμε...!!
μας γλυτώνει απο την προσπάθεια...την υπερπροσπάθεια που οφείλουμε στον εαυτό μας.

Μπορεί να φύγω άμεσα απο αυτή τη ζωή,
μπορεί και οχι!
Μα δε θέλω να φύγω κοιτώντας τη απο το θεωρείο.
On Stage θέλω να μαι!

Lilith

"Ετσι είναι αγάπη μου;" της Σταυρούλας Ζάμπρα

Έτσι είναι, αγάπη μου

για σένα ο έρωτας; 

Να μπαινοβγάζεις τα καμμένα σου 

σπίρτα στα σπιρτόκουτα; 

Να έρχεσαι και να φεύγεις 

αφήνοντας τα σκουπίδια των φόβων σου; 

Να μεθάς αδιάκοπα από ανασφάλεια μιζέρια 

και αυτοκαταστροφή 

ξεχνώντας να μου τηλεφωνήσεις; 

Έτσι ειναι ο έρωτας για σένα

αγάπη μου; 

Μια αναλαμπή αφοσίωσης, 5-6 τραγούδια 

και μετά γυρίζουμε την πλάτη 

να ονειρευτούμε μόνοι; 

Τεχνικό κολάζ να γίνονται οι αναμνήσεις; 

Αρκεί, ξεφυλλίζοντας το άλμπουμ, 

οι εικόνες να εξαπατούν τις ώρες μας; 

Έτσι ειναι οι έρωτες, μάτια μου; 

Δίχως καλημέρα; 

Δίχως καληνύχτα; 

Δίχως το μαζί; 

Σε γελάσανε... 

Σε εξαπατήσανε! 

Η φλόγα του κεριού

για να μείνει ζωντανή τη νύχτα

θα πρέπει να ξυπνήσω αφήνοντας 

τα όνειρα του ύπνου 

ή και τους εφιάλτες. 

Θα πρέπει να ξυπνήσω να απλώσω 

το χέρι μου και να το ξανανάψω. 

Δεν έχει μπαταρία ο έρωτας, 

αγάπη μου.... 

Θέλει προσοχή, αφοσίωση, λαχτάρα.... 

Και όταν το κερί σβήσει 

γιατί σε πήρε ο ύπνος.... 

αποχαιρέτα τον! 

Ο έρωτας όταν φεύγει.... 

φεύγει για πάντα! 

Και ύστερα κλαίνε οι δειλοί.. 

Και αν έτσι είναι για σένα ο έρωτας αγάπη μου, 

μάθε πως

και ο αληθινά ερωτευμένος 

που δεν μπορει να εκφραστεί, 

είναι εξίσου χυδαίος και εγωιστής 

με εκείνον που προσποιείται έρωτα!

Σταυρούλα Ζάμπρα

Στιγμές #6

Στιγμές #5

Ανησυχώ περισσότερο για την συνείδηση μου παρά 

για την φήμη μου. 

Επειδή συνείδηση είναι αυτό που είσαι, 

ενώ φήμη είναι εκείνο που σκέφτονται 

οι άλλοι για σένα και το τι σκέφτονται 

οι άλλοι για σένα είναι δικό τους πρόβλημα.

Charlie Chaplin

Στιγμές #4

Δεν έπρεπε να "ζει" η απορία

"τι πονάει πιότερο;

το μαζί;

η το χωριστά;"

Μες στα σύννεφα, ζωή μου

 μακριά απ’ τη φυλακή μου να με πας.

 Να μ’ αγγίζει ο αέρας,

σαν το ξύπνημα μιας μέρας να γελάς.

Να κουρνιάζω στο πλευρό σου,

μες στο παραμιλητό σου να με βρεις.

Ν’ ακουστεί το όνομά μου κι εσύ ράγισε,

καρδιά μου κι ας χαθείς, ας χαθείς.

Να με σήκωνε ένα κύμα

να με λύτρωνε απ’ το κρίμα της ψυχής.

 Να ξεπλύνει το θυμό μου

να ξανάρθει τ’ όνειρό μου να το δεις.

 Ας ερχόταν ένα βράδυ 

να `χε φως κι όχι σκοτάδι να το ζεις.

 Να μπορώ να σου γελάσω

 κι ύστερα να προσπεράσω κι ας χαθείς,
 ας χαθείς. 

Του μυαλού μου οι εικόνες

 να `σβηναν σαν να `ταν πόρνες της στιγμής.

 Να μην έχω να θυμάμαι 

όλα αυτά που με πονάνε, ας χαθείς.

 Να μην ξέρω πια τι κάνεις,

 άλλο να μη με πικράνεις, δεν μπορώ.

 Δεν μπορώ να σε κοιτάζω

 και στα λόγια να μη βάζω σ’ αγαπώ.

Στίχοι: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος
Μουσική: Χρήστος Θηβαίος

Στιγμές #3

Σπάνε οι κόσμοι όταν κάθε "μαζί" σχίζεται  στα δυο...

Στιγμές #2

Για να πετάξεις μόνος σου η με παρέα 

πρέπει πρώτα τα φτερά να ξεσκίσουν τις σάρκες...!

"Ακόμα και η ψυχή δια της απώλειας κερδίζεται..
Λέγεται πως «Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη…»."

Στιγμές #1

είναι και κάτι στιγμές που σε πνίγουν ...!

μα προτιμάς αυτές απο άλλες   ...

που κάθε χάδι και κάθε φιλί πλήρωσες

ακριβά με κομμάτια απο τη σάρκα της ψυχής σου!!

"Κάποτε ήταν τα πάντα....

τώρα ;;; 

ΤΙΠΟΤΑ!!"

Μήδεια του Ευριπίδη

Πες το μ' ένα τραγούδι #1

Αν δεν θες να το πεις με λόγια...

τραγούδα το...

Καλό μας μήνα..

Καλό μας καλοκαίρι..

Feeling goooooood <3 ;)

"Καιροί πολέμου" by Lilith

Δε μου αρέσουν οι αναμετρήσεις στις σχέσεις.
Οι ατέλειωτοι καιροί πολέμου στα χαρακώματα χωρίς ανάσες ειρήνης. Η αδιάκοπη σφαγή.

Δεν αντέχω τα λόγια που βγαίνουν απο σφιγμένα δόντια,  όταν εγω έχω αφαιρέσει του κοπτήρες και τους κυνόδοντες της ψυχής μου. 

Απεχθάνομαι τα πεδία των μαχών όταν πολεμά το "είναι" μου να κρατήσει ζωντανό τεχνητά, ενα μέλλον που το ονειρεύτηκε μόνο ένας.

Σιχαίνομαι τα φαρμακερά βέλη του ψεύδους που διαπερνούν κάθε μου ιδιότητα. 

Δεν έχω οπλοστάσιο. 

Μόνο δυο χέρια να κρατήσουν τη ζεστασιά των στιγμών. 

Δυο μάτια να καίνε σε κάθε αντάμωμα. 

Δυο χείλη που χει ματώσει το πάθος και ο πόνος.

Παραδίνω τις μέρες που έρχονται σε απουσίες και ανεπάρκειες. 

Ξαπλώνω σε νεκροσέντονο κάθε μου απώλεια και Αποχωρώ με ότι μου απέμεινε...! 

εμένα και κάτι απο εσένα, εντός μου...

Lilith

"Τραγούδια κομμάτια #3"

Κάποια κεντριά μένουν εντός μας για πάντα, μέχρι να έρθει ενα χέρι να τα φροντίσει, 

δυο χείλη να τα φιλήσουν απαλά, γλυκά ..να πάρουν μακριά πόνους, φλεγμονές και αποστήματα,

δυο μάτια να τα κοιτάξουν με αγάπη, να τους στάξουν στοργή,

και δυο χέρια να ζωγραφίσουν μέλλον!!!

στίχοι: Ελένη Φωτάκη, μουσική: Γιώργος Καζαντζής 

Να σε μισήσω είν αργά 

αέρας με δροσολογά 

με κυνηγούν οι μέλισσες 

κι εσύ, που δεν με θέλησες.

 Τινάζω το βασιλικό

 να σταματήσω το κακό

 σ είχανε δέσει μάγισσες

 μα πάλι εσύ με ράγισες.

 Νυχτώνει, βγαίνω να σε βρω

 σα φεγγαράκι δυο μερώ

 κλειστά παραθυρόφυλλα

 να μ΄ αγαπάς, πώς το θελα.

 Θυμάρι ρίχνω στις φωτιές

 με τυραννούν οι ομορφιές

 οι ομορφιές οι φόνισσες

 κι εσύ που με λησμόνησες. 

Αν κλάψω, μη με φοβηθείς 

την ένιωσα και πριν χαθείς

 μια πίκρα στο ροδόνερο 

γιατί μ αρνιόσουν τ όνειρο.

 Θα ρίχνω εκεί που περπατάς

 τον όρκο μας να τον πατάς 

κι ας με πονούν οι μέλισσες

 κι εσύ, που δεν με θέλησες.

"Πίσω απο τις κόκκινες πόρτες..."

              

Κόκκινες πόρτες, άσπρα πλακάκια, ζωγραφιές σε κορνίζα, Ελύτης και Λειβαδίτης σε πλαίσιο κρέμονται σε τοίχους...

Τάχα να δώσουν ελπίδα, να σε κάνουν να ξεχάσεις

Μυρωδιά απολυμαντικού και οινοπνεύματος, γάζες και βαμβάκια, λαστιχένια γάντια, υποσέντονα  και λερωμένες μαξιλαροθήκες.

Ο ήχος απο τον ορό που στάζει αργά δίνοντας ανακούφιση, ελπίδα, πετάρισμα της καρδιάς και των βλεφάρων, ανακατεμένο στομάχι...εμετός.

Ομάδα: Α ρέζους θετικό..και παλεύεις να βρεις τα θετικά εντός, εκτός και στα αυτά.

Κεφάλια που πασχίζουν για μαλλιά.

Γραμμές που δείχνουν πως κάποτε υπήρξαν φρύδια...

Σπασμένες φλέβες, μαυρισμένα χέρια, τομές που δείχνουν πως τα σώματα ανοίγουν σαν βιβλία.

Αίθουσες αναμονής, καρέκλες θεραπείας, χειρουργεία. ....Σκοτοδίνη.

Μυρίζει χημεία το "είναι" σου. Ουρείς, φτύνεις φάρμακο, φαρμάκι παντού.

Ιστορίες καθημερινότητας πίσω απο τις κόκκινες πόρτες, γεμάτες πόνο, δάκρυα, αίμα και ενα "Εχει ο Θεός".

Μια βόλτα εκει θα σε πείσει τι χρώμα έχει η ζωή, ποια η αξία της και ποιο το νόημα της.

Μια βόλτα πίσω απο τις κόκκινες πόρτες....

....και συ ;;; συνεχίζεις ακόμα να ψάχνεις να βρεις προβλήματα;;;

εγώ όχι! χόρτασα!!!

Lilith

"Να ακούμε την καρδιά μας."....

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις

για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,

ούτε έχω απαντήσεις

για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙

όμως μπορώ να σ’ ακούσω

και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω

το παρελθόν ή το μέλλον σου.

Όμως όταν με χρειάζεσαι

θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.

Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου

να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου

δεν είναι δικές μου.

Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια

αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,

όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο

που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου

όταν κάποιες θλίψεις

σου σκίζουν την καρδιά,

όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου

και να μαζέψω τα κομμάτια της

για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι

ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.

Μόνο μπορώ

να σ’ αγαπώ όπως είσαι

και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν

τους φίλους μου και τις φίλες μου,

δεν ήσουν πάνω

ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος

ούτε τελευταίος στη λίστα.

Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.

Να εκπέμπεις αγάπη.

Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.

Να ακούμε την καρδιά μας.

Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι

ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος

στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.

Ευχαριστώ που είμαι.

Ποίημα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες (1899-1986),

Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες (1899-1986) γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Ήταν απόγονος αγωνιστών για τη χειραφέτηση της Αργεντινής, ενώ ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και καθηγητής ψυχολογίας σε ξενόγλωσση παιδαγωγική σχολή.

Από παιδί ακόμα ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες ήταν δίγλωσσος, αφού παράλληλα με τα ισπανικά, η αγγλόφωνη γιαγιά του του μάθαινε να μιλά και να γράφει την αγγλική γλώσσα. Ο μικρός δήλωσε στον πατέρα του ότι ήθελε να γίνει συγγραφέας και σε ηλικία επτά χρόνων σύνταξε στα ελληνικά μια σύνοψη της ελληνικής μυθολογίας. Οκτώ χρονών γράφει το πρώτο διήγημά του, ενώ ένα χρόνο αργότερα μεταφράζει και δημοσιεύει τον «Ευτυχισμένο πρίγκιπα» του Όσκαρ Ουάιλντ.

Εξαιτίας μιας πάθησης στα μάτια του, που θα τον οδηγήσει προοδευτικά σε πλήρη τύφλωση, η οικογένεια Μπόρχες εγκαθίσταται στη Γενεύη, όπου ο Χόρχε Λουίς εγκαινιάζει της λυκειακές σπουδές του και αποκτά μια υψηλού επιπέδου μόρφωση, καθώς τελειοποιεί τις γνώσεις στην αγγλική, γαλλική και γερμανική γλώσσα. Ανακαλύπτει την εξπρεσσιονιστική ποίηση, τη γερμανική φιλοσοφία, τελειοποιεί τα λατινικά του και το 1919 εγκατεστημένος στη Μαγιόρκα της Ισπανίας ολοκληρώνει την πρώτη ποιητική συλλογή του «Οι κόκκινοι ρυθμοί» όπου είναι φανερός ο θαυμασμός για την επανάσταση των μπολσεβίκων στη Ρωσία.

Η οικογένεια των Μπόρχες, έπειτα από πολλές προσωρινές διαμονές και πολλά ταξίδια στην Ευρώπη, επιστρέφουν το 1921 στο Μπουένος Άιρες, όπου και θα παραμείνει. Τώρα ο Μπόρχες ανακαλύπτει τις φτωχογειτονιές της γενέτειράς του με τους compafritos («μόρτες»), γράφει ποιήματα, διηγήματα, δοκίμια και «φαντασίες», ιδρύει διάφορα περιοδικά, παίρνει μέρος σε λογοτεχνικούς ομίλους και από το 1925, που θα δημοσιεύσει την ποιητική συλλογή «Η απέναντι Σελήνη» και τα δοκίμια «Έρευνες», θα δίνει το λογοτεχνικό παρόν με ένα έως δύο έργα το χρόνο, μέχρι το 1985 που θα δημοσιευθεί και η τελευταία ποιητική συλλογή του, «Οι συνωμότες».

Ο Μπόρχες πέθανε στις 14 Ιουνίου του 1986 στη Γενεύη.

Ποιήματα, μετάφρ. Δ. Καλοκύρης , Ελληνικά Γράμματα, 1995

Πηγή: https://tvxs.gr/

"Τραγούδια κομμάτια #2"

Χωρίς εσένα...

Όταν κάτι τελειώνει 

λιώνει ο πόνος το χιόνι

 γιατί είναι ζεστός

 σαν τον ήλιο ζεστός

 Και μετά ξημερώνει

 είμαι ακόμη πιο μόνη

 κι εσύ δυνατός,

 όλο πιο δυνατός.

 Όμως ξέρω μια μέρα

 ίσως χρόνια μετά

 θα μετρήσω ξανά τα σπασμένα

 χωρίς εσένα, χωρίς εσένα 

Τα φτερά μου θα απλώσω 

και θα φτάσω ψηλά

 να κοιτάζω τα ξεθωριασμένα

 χωρίς εσένα, χωρίς εσένα.

 Όταν μένει σημάδι

 από ψεύτικο χάδι

 ξενυχτά μια πληγή

 πάλι ως την αυγή.

 Μοναξιά το λιμάνι

 σ' αγαπώ μα δε φτάνει

 ήλιος δε λέει να βγει

 μες στη νύχτα μου αυτή.

 Όμως ξέρω μια μέρα

 ίσως χρόνια μετά

 θα μετρήσω ξανά τα σπασμένα

 χωρίς εσένα, χωρίς εσένα.

 Τα φτερά μου θα απλώσω

 και θα φτάσω ψηλά

 να κοιτάζω τα ξεθωριασμένα

 χωρίς εσένα, χωρίς εσένα

 Μοναξιά το λιμάνι 

σ' αγαπώ μα δε φτάνει 

ήλιος δε λέει να βγει 

μες στη νύχτα μου αυτή...

"Τραγούδια κομμάτια"....

Και έρχεται η στιγμή που θαρρείς πως εμφανίστηκε οτι δυνατότερο βίωσες,

αυτος που θα διαγράψει τα πάντα,

που θα ξαναχτίσει τους κόσμους σου απο την αρχή, 

αυτός που κοντά του θα τελειώσεις τη ζωή ..

και τελικά ειναι αυτός η μεγαλύτερη απογοήτευση και πίκρα που είχες ποτέ.

Και ζήσαν αυτοί καλά...

και μεις.....θα επιβιώσουμε.

Αγάπης φως της γης ταξίδια

Μαύρα παράξενα παιχνίδια. 

Στο φως του ήλιου θ' ακουμπήσω 

Το καλοκαίρι να μυρίσω. 

Μ' άσπρο πανί θα ταξιδέψω, 

Κι όλο μ' αφήνεις να σ'αφήσω. 

Μικρό κορίτσι θα σε κλέψω. 

Όσο αγαπάω μένω πίσω. 

Αγάπης φως της γης ταξίδια. 

Το καλοκαίρι να μυρίσω. 

Μαύρα παράξενα παιχνίδια. 

Στο φως του ήλιου θ' ακουμπήσω. 

Μ' άσπρο πανί θα ταξιδέψω, 

Κι όλο μ' αφήνεις να σ' αφήσω, να σ' αφήσω, να σ' αφήσω... 

Μικρό κορίτσι θα σε κλέψω. 

Όσο αγαπάω μένω πίσω.

"τι ειρωνεία.."

Τι ειρωνία,

να μιλούν για την αγάπη άνθρωποι που δε τη γνωρίζουν

και να σιωπούν εντελώς εκείνοι που νιώθουν τη ψυχή τους να πνίγεται στον πόνο της.

Μαρία Πολυδούρη

"Η Άνοιξη ζει αλλού"

Σε μια αγκαλιά που έμοιαζε ανακωχή παράτησε τις αρματωσιές της.
Σε δυο μάτια κρέμασε τη φαρέτρα και παράτησε τα βέλη.
Σε δυο χέρια άφησε την ψυχή της μήπως και ξαποστάσει.
Σε δυο χείλη άδειασε τις ανάσες της με την ελπίδα να ανασάνει σαν να γεννήθηκε απο την αρχή.
Σε ενα στέρνο ξάπλωσε για να ακούσει μια καρδιά να χτυπά μαζί με τη δική της, την ίδια στιγμή.
Σε δυο λαγόνια κλείδωσε το κόκκινο για την υπόλοιπη ζωή της.
Ευχή κάθε ξημέρωμα έκανε να ανθίζει μέσα της όλος ο κόσμος σαν ξυπνάει δίπλα του.
Ξέχασε όμως πως τίποτα ξερό δεν ανθίζει,
τίποτα στέρφο δεν μπορεί να γίνει γόνιμο,
πως κάποιοι κόσμοι μαραίνονται πριν καν ανθίσουν..
και πως η Άνοιξη ζει αλλού.

Lilith

"Να μάθεις να φεύγεις" του Μενέλαου Λουντέμη

(ότι πιο επίκαιρο)....

Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών.

Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν.

Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας.

Να φεύγεις !

Αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς.

Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.

Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι.

Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο.

Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ.

Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.

Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου (όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας).

Αποδέξου το.

Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες.

Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις.

Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι.

Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη.

Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι.

Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο.

Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω -δεν τους το χρωστάς.

Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου.

Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει.

Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει.

Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς

-οι τρίτες για τους γελοίους.

Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, την κοροϊδία κοροϊδία.

Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει

-σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο.

Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα

– όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου

Και να μάθεις να φεύγεις από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες.

Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα.

Να φεύγεις από όσα νόμισες γι’ αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ’ αυτά.