Στιγμές #3

Σπάνε οι κόσμοι όταν κάθε "μαζί" σχίζεται  στα δυο...

Στιγμές #2

Για να πετάξεις μόνος σου η με παρέα 

πρέπει πρώτα τα φτερά να ξεσκίσουν τις σάρκες...!

"Ακόμα και η ψυχή δια της απώλειας κερδίζεται..
Λέγεται πως «Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη…»."

Στιγμές #1

είναι και κάτι στιγμές που σε πνίγουν ...!

μα προτιμάς αυτές απο άλλες   ...

που κάθε χάδι και κάθε φιλί πλήρωσες

ακριβά με κομμάτια απο τη σάρκα της ψυχής σου!!

"Κάποτε ήταν τα πάντα....

τώρα ;;; 

ΤΙΠΟΤΑ!!"

Μήδεια του Ευριπίδη

Πες το μ' ένα τραγούδι #1

Αν δεν θες να το πεις με λόγια...

τραγούδα το...

Καλό μας μήνα..

Καλό μας καλοκαίρι..

Feeling goooooood <3 ;)

"Καιροί πολέμου" by Lilith

Δε μου αρέσουν οι αναμετρήσεις στις σχέσεις.
Οι ατέλειωτοι καιροί πολέμου στα χαρακώματα χωρίς ανάσες ειρήνης. Η αδιάκοπη σφαγή.

Δεν αντέχω τα λόγια που βγαίνουν απο σφιγμένα δόντια,  όταν εγω έχω αφαιρέσει του κοπτήρες και τους κυνόδοντες της ψυχής μου. 

Απεχθάνομαι τα πεδία των μαχών όταν πολεμά το "είναι" μου να κρατήσει ζωντανό τεχνητά, ενα μέλλον που το ονειρεύτηκε μόνο ένας.

Σιχαίνομαι τα φαρμακερά βέλη του ψεύδους που διαπερνούν κάθε μου ιδιότητα. 

Δεν έχω οπλοστάσιο. 

Μόνο δυο χέρια να κρατήσουν τη ζεστασιά των στιγμών. 

Δυο μάτια να καίνε σε κάθε αντάμωμα. 

Δυο χείλη που χει ματώσει το πάθος και ο πόνος.

Παραδίνω τις μέρες που έρχονται σε απουσίες και ανεπάρκειες. 

Ξαπλώνω σε νεκροσέντονο κάθε μου απώλεια και Αποχωρώ με ότι μου απέμεινε...! 

εμένα και κάτι απο εσένα, εντός μου...

Lilith

"Τραγούδια κομμάτια #3"

Κάποια κεντριά μένουν εντός μας για πάντα, μέχρι να έρθει ενα χέρι να τα φροντίσει, 

δυο χείλη να τα φιλήσουν απαλά, γλυκά ..να πάρουν μακριά πόνους, φλεγμονές και αποστήματα,

δυο μάτια να τα κοιτάξουν με αγάπη, να τους στάξουν στοργή,

και δυο χέρια να ζωγραφίσουν μέλλον!!!

στίχοι: Ελένη Φωτάκη, μουσική: Γιώργος Καζαντζής 

Να σε μισήσω είν αργά 

αέρας με δροσολογά 

με κυνηγούν οι μέλισσες 

κι εσύ, που δεν με θέλησες.

 Τινάζω το βασιλικό

 να σταματήσω το κακό

 σ είχανε δέσει μάγισσες

 μα πάλι εσύ με ράγισες.

 Νυχτώνει, βγαίνω να σε βρω

 σα φεγγαράκι δυο μερώ

 κλειστά παραθυρόφυλλα

 να μ΄ αγαπάς, πώς το θελα.

 Θυμάρι ρίχνω στις φωτιές

 με τυραννούν οι ομορφιές

 οι ομορφιές οι φόνισσες

 κι εσύ που με λησμόνησες. 

Αν κλάψω, μη με φοβηθείς 

την ένιωσα και πριν χαθείς

 μια πίκρα στο ροδόνερο 

γιατί μ αρνιόσουν τ όνειρο.

 Θα ρίχνω εκεί που περπατάς

 τον όρκο μας να τον πατάς 

κι ας με πονούν οι μέλισσες

 κι εσύ, που δεν με θέλησες.

"Πίσω απο τις κόκκινες πόρτες..."

              

Κόκκινες πόρτες, άσπρα πλακάκια, ζωγραφιές σε κορνίζα, Ελύτης και Λειβαδίτης σε πλαίσιο κρέμονται σε τοίχους...

Τάχα να δώσουν ελπίδα, να σε κάνουν να ξεχάσεις

Μυρωδιά απολυμαντικού και οινοπνεύματος, γάζες και βαμβάκια, λαστιχένια γάντια, υποσέντονα  και λερωμένες μαξιλαροθήκες.

Ο ήχος απο τον ορό που στάζει αργά δίνοντας ανακούφιση, ελπίδα, πετάρισμα της καρδιάς και των βλεφάρων, ανακατεμένο στομάχι...εμετός.

Ομάδα: Α ρέζους θετικό..και παλεύεις να βρεις τα θετικά εντός, εκτός και στα αυτά.

Κεφάλια που πασχίζουν για μαλλιά.

Γραμμές που δείχνουν πως κάποτε υπήρξαν φρύδια...

Σπασμένες φλέβες, μαυρισμένα χέρια, τομές που δείχνουν πως τα σώματα ανοίγουν σαν βιβλία.

Αίθουσες αναμονής, καρέκλες θεραπείας, χειρουργεία. ....Σκοτοδίνη.

Μυρίζει χημεία το "είναι" σου. Ουρείς, φτύνεις φάρμακο, φαρμάκι παντού.

Ιστορίες καθημερινότητας πίσω απο τις κόκκινες πόρτες, γεμάτες πόνο, δάκρυα, αίμα και ενα "Εχει ο Θεός".

Μια βόλτα εκει θα σε πείσει τι χρώμα έχει η ζωή, ποια η αξία της και ποιο το νόημα της.

Μια βόλτα πίσω απο τις κόκκινες πόρτες....

....και συ ;;; συνεχίζεις ακόμα να ψάχνεις να βρεις προβλήματα;;;

εγώ όχι! χόρτασα!!!

Lilith

"Να ακούμε την καρδιά μας."....

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις

για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,

ούτε έχω απαντήσεις

για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙

όμως μπορώ να σ’ ακούσω

και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω

το παρελθόν ή το μέλλον σου.

Όμως όταν με χρειάζεσαι

θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.

Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου

να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου

δεν είναι δικές μου.

Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια

αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,

όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο

που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου

όταν κάποιες θλίψεις

σου σκίζουν την καρδιά,

όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου

και να μαζέψω τα κομμάτια της

για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι

ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.

Μόνο μπορώ

να σ’ αγαπώ όπως είσαι

και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν

τους φίλους μου και τις φίλες μου,

δεν ήσουν πάνω

ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος

ούτε τελευταίος στη λίστα.

Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.

Να εκπέμπεις αγάπη.

Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.

Να ακούμε την καρδιά μας.

Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι

ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος

στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.

Ευχαριστώ που είμαι.

Ποίημα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες (1899-1986),

Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες (1899-1986) γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Ήταν απόγονος αγωνιστών για τη χειραφέτηση της Αργεντινής, ενώ ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και καθηγητής ψυχολογίας σε ξενόγλωσση παιδαγωγική σχολή.

Από παιδί ακόμα ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες ήταν δίγλωσσος, αφού παράλληλα με τα ισπανικά, η αγγλόφωνη γιαγιά του του μάθαινε να μιλά και να γράφει την αγγλική γλώσσα. Ο μικρός δήλωσε στον πατέρα του ότι ήθελε να γίνει συγγραφέας και σε ηλικία επτά χρόνων σύνταξε στα ελληνικά μια σύνοψη της ελληνικής μυθολογίας. Οκτώ χρονών γράφει το πρώτο διήγημά του, ενώ ένα χρόνο αργότερα μεταφράζει και δημοσιεύει τον «Ευτυχισμένο πρίγκιπα» του Όσκαρ Ουάιλντ.

Εξαιτίας μιας πάθησης στα μάτια του, που θα τον οδηγήσει προοδευτικά σε πλήρη τύφλωση, η οικογένεια Μπόρχες εγκαθίσταται στη Γενεύη, όπου ο Χόρχε Λουίς εγκαινιάζει της λυκειακές σπουδές του και αποκτά μια υψηλού επιπέδου μόρφωση, καθώς τελειοποιεί τις γνώσεις στην αγγλική, γαλλική και γερμανική γλώσσα. Ανακαλύπτει την εξπρεσσιονιστική ποίηση, τη γερμανική φιλοσοφία, τελειοποιεί τα λατινικά του και το 1919 εγκατεστημένος στη Μαγιόρκα της Ισπανίας ολοκληρώνει την πρώτη ποιητική συλλογή του «Οι κόκκινοι ρυθμοί» όπου είναι φανερός ο θαυμασμός για την επανάσταση των μπολσεβίκων στη Ρωσία.

Η οικογένεια των Μπόρχες, έπειτα από πολλές προσωρινές διαμονές και πολλά ταξίδια στην Ευρώπη, επιστρέφουν το 1921 στο Μπουένος Άιρες, όπου και θα παραμείνει. Τώρα ο Μπόρχες ανακαλύπτει τις φτωχογειτονιές της γενέτειράς του με τους compafritos («μόρτες»), γράφει ποιήματα, διηγήματα, δοκίμια και «φαντασίες», ιδρύει διάφορα περιοδικά, παίρνει μέρος σε λογοτεχνικούς ομίλους και από το 1925, που θα δημοσιεύσει την ποιητική συλλογή «Η απέναντι Σελήνη» και τα δοκίμια «Έρευνες», θα δίνει το λογοτεχνικό παρόν με ένα έως δύο έργα το χρόνο, μέχρι το 1985 που θα δημοσιευθεί και η τελευταία ποιητική συλλογή του, «Οι συνωμότες».

Ο Μπόρχες πέθανε στις 14 Ιουνίου του 1986 στη Γενεύη.

Ποιήματα, μετάφρ. Δ. Καλοκύρης , Ελληνικά Γράμματα, 1995

Πηγή: https://tvxs.gr/

"Τραγούδια κομμάτια #2"

Χωρίς εσένα...

Όταν κάτι τελειώνει 

λιώνει ο πόνος το χιόνι

 γιατί είναι ζεστός

 σαν τον ήλιο ζεστός

 Και μετά ξημερώνει

 είμαι ακόμη πιο μόνη

 κι εσύ δυνατός,

 όλο πιο δυνατός.

 Όμως ξέρω μια μέρα

 ίσως χρόνια μετά

 θα μετρήσω ξανά τα σπασμένα

 χωρίς εσένα, χωρίς εσένα 

Τα φτερά μου θα απλώσω 

και θα φτάσω ψηλά

 να κοιτάζω τα ξεθωριασμένα

 χωρίς εσένα, χωρίς εσένα.

 Όταν μένει σημάδι

 από ψεύτικο χάδι

 ξενυχτά μια πληγή

 πάλι ως την αυγή.

 Μοναξιά το λιμάνι

 σ' αγαπώ μα δε φτάνει

 ήλιος δε λέει να βγει

 μες στη νύχτα μου αυτή.

 Όμως ξέρω μια μέρα

 ίσως χρόνια μετά

 θα μετρήσω ξανά τα σπασμένα

 χωρίς εσένα, χωρίς εσένα.

 Τα φτερά μου θα απλώσω

 και θα φτάσω ψηλά

 να κοιτάζω τα ξεθωριασμένα

 χωρίς εσένα, χωρίς εσένα

 Μοναξιά το λιμάνι 

σ' αγαπώ μα δε φτάνει 

ήλιος δε λέει να βγει 

μες στη νύχτα μου αυτή...

"Τραγούδια κομμάτια"....

Και έρχεται η στιγμή που θαρρείς πως εμφανίστηκε οτι δυνατότερο βίωσες,

αυτος που θα διαγράψει τα πάντα,

που θα ξαναχτίσει τους κόσμους σου απο την αρχή, 

αυτός που κοντά του θα τελειώσεις τη ζωή ..

και τελικά ειναι αυτός η μεγαλύτερη απογοήτευση και πίκρα που είχες ποτέ.

Και ζήσαν αυτοί καλά...

και μεις.....θα επιβιώσουμε.

Αγάπης φως της γης ταξίδια

Μαύρα παράξενα παιχνίδια. 

Στο φως του ήλιου θ' ακουμπήσω 

Το καλοκαίρι να μυρίσω. 

Μ' άσπρο πανί θα ταξιδέψω, 

Κι όλο μ' αφήνεις να σ'αφήσω. 

Μικρό κορίτσι θα σε κλέψω. 

Όσο αγαπάω μένω πίσω. 

Αγάπης φως της γης ταξίδια. 

Το καλοκαίρι να μυρίσω. 

Μαύρα παράξενα παιχνίδια. 

Στο φως του ήλιου θ' ακουμπήσω. 

Μ' άσπρο πανί θα ταξιδέψω, 

Κι όλο μ' αφήνεις να σ' αφήσω, να σ' αφήσω, να σ' αφήσω... 

Μικρό κορίτσι θα σε κλέψω. 

Όσο αγαπάω μένω πίσω.

"τι ειρωνεία.."

Τι ειρωνία,

να μιλούν για την αγάπη άνθρωποι που δε τη γνωρίζουν

και να σιωπούν εντελώς εκείνοι που νιώθουν τη ψυχή τους να πνίγεται στον πόνο της.

Μαρία Πολυδούρη

"Η Άνοιξη ζει αλλού"

Σε μια αγκαλιά που έμοιαζε ανακωχή παράτησε τις αρματωσιές της.
Σε δυο μάτια κρέμασε τη φαρέτρα και παράτησε τα βέλη.
Σε δυο χέρια άφησε την ψυχή της μήπως και ξαποστάσει.
Σε δυο χείλη άδειασε τις ανάσες της με την ελπίδα να ανασάνει σαν να γεννήθηκε απο την αρχή.
Σε ενα στέρνο ξάπλωσε για να ακούσει μια καρδιά να χτυπά μαζί με τη δική της, την ίδια στιγμή.
Σε δυο λαγόνια κλείδωσε το κόκκινο για την υπόλοιπη ζωή της.
Ευχή κάθε ξημέρωμα έκανε να ανθίζει μέσα της όλος ο κόσμος σαν ξυπνάει δίπλα του.
Ξέχασε όμως πως τίποτα ξερό δεν ανθίζει,
τίποτα στέρφο δεν μπορεί να γίνει γόνιμο,
πως κάποιοι κόσμοι μαραίνονται πριν καν ανθίσουν..
και πως η Άνοιξη ζει αλλού.

Lilith

"Να μάθεις να φεύγεις" του Μενέλαου Λουντέμη

(ότι πιο επίκαιρο)....

Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών.

Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν.

Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας.

Να φεύγεις !

Αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς.

Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.

Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι.

Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο.

Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ.

Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.

Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου (όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας).

Αποδέξου το.

Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες.

Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις.

Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι.

Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη.

Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι.

Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο.

Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω -δεν τους το χρωστάς.

Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου.

Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει.

Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει.

Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς

-οι τρίτες για τους γελοίους.

Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, την κοροϊδία κοροϊδία.

Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει

-σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο.

Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα

– όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου

Και να μάθεις να φεύγεις από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες.

Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα.

Να φεύγεις από όσα νόμισες γι’ αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ’ αυτά.

«Πουλιά ταξίδευαν στο δρόμο μας»

                              

-Μίλα!

-Μίλα! Γιατί δε μιλάς;

-Μίλα! Δε με νοιάζει τι θα πεις, μίλα!

-Μίλα! Μίλα!

Πες της... πες της... γιατί δεν της λες ότι κάθε στιγμή μαζί ήταν γιορτή.
Επιφάνεια, οι δυο σας μόνοι μέσα στον κόσμο.

Ότι ήταν πιο θαρραλέα, πιο ανάλαφρη κι από πουλί, ότι κατέβηκε ορμητική δυο δυο τα σκαλιά σαν ίλιγγος και μέσα από την υγρή πασχαλιά σε οδήγησε στο βασίλειό της, στην άλλη πλευρά, πίσω από τον καθρέφτη.

Πες της, γιατί δεν της λες, ότι όταν ήρθε η νύχτα, άνοιξαν διάπλατα οι πύλες της αγίας τράπεζας, ότι στο σκοτάδι έλαμψε η γύμνια σας, καθώς γείρατε.

Ότι άνοιξες τα μάτια σου και την είδες στο πλάι σου και είπες...

Πες της το.

Αυτό πρέπει να της το πεις: ευλογημένη να' σαι.

Κι ότι ήξερες πως η ευλογία σου ήταν θράσος.

Ότι κοιμόταν και το χέρι της ήταν ακόμα ζεστό κάτω από τα σκεπάσματα.

Πες της για τα ηλεκτροφόρα σύρματα της κοιλιάς της, ότι βουνά πρόβαλλαν στην ομίχλη, θάλασσες λυσσομανούσαν, ενώ κοιμόταν ακόμα καθισμένη σε θρόνο κι ήταν, θεέ μου, δική σου.

Πες της, γιατί δεν της λες ότι όταν ξαπλώνατε μαζί, έσβησαν πόλεις χτισμένες ως εκ θαύματος.
Πουλιά ταξίδευαν στον ίδιο δρόμο.

Ότι ο ουρανός ξετυλιγόταν μπρος στα μάτια σας, ότι τα ψάρια στα ποτάμια κολυμπούσαν αντίδρομα.

Arseny Tarkovsky (Αρσένι Ταρκόφσκι), 

«Πουλιά ταξίδευαν στο δρόμο μας»

"Σημεία Στίξης"

Βρίσκω τον εαυτό μου στα σημεία.

Στα κόμματα ξεχνιέμαι και περιμένω. 

Στέκομαι πλάι τους και περιμένω θαύματα.

Στις αποστρόφους κρεμάω στιγμές για να τις βλέπει ο ήλιος, να τις φυσά ο αέρας να μην μουχλιάσουν.

Στις τελείες που με απειλούν σπάει η φωνή μου, γδέρνεται το λαρύγγι μου, πονάει το στέρνο μου.

Στα θαυμαστικά χάραξα ονόματα. Πήρα το κοφτερό βλέμμα των στιγμών και έγδαρα τη σάρκα τους, να παραμείνουν εκει για πάντα.

Στις παρενθέσεις έκρυψα όλα τα νοήματα να μη χαθούν. 

Στα εισαγωγικά έβαλα την αγάπη που πονάει, γιατί η αγάπη ΔΕΝ πονάει.

Στα αποσιωπητικά .......βουβά, δειλά με τρεμάμενα χέρια ζωγραφίζω συνέχειες......

Εκεί πάνω χάνομαι μα ξαναβρίσκομαι. Εκει θα ξαναβρεθούμε....

Lilith 

"Κάθε Αυγουστος της ζωής μου κι ένα λεωφορείο..."

Κάθε Αύγουστος της ζωής μου έχει την ίδια αίσθηση....

Ενα λεωφορείο και επιβάτης πρώτη θέση καμινάδα,..εγω! Είναι κι άλλοι πλαι μου, δεν εχω παράπονο, μα εγω εκεί συνεπής κάθε χρόνο, μέχρι Κάποιος να αλλάξει γνώμη.

Πότε καθιστή μπροστά μπροστά, πότε στο τέλος, πότε πλαι στο παράθυρο, πότε δίπλα στην πόρτα αλλά εκεί. 

Φέτος έχω άλλη θέση. Στους όρθιους. "Προχωρήστε στο διάδρομο παρακαλώ αφου βγάλετε το εισιτήριο σας", ακούγεται το "μέσα" μου βαρύγδουπο, που με χει βρει να κρέμομαι σαν νυχτερίδα στη χειρολαβή. Δεν θέλω να παω πουθενά. 

Αυτό τον Αυγουστο θέλω να μείνω κρεμασμένη να τον παρατηρώ. Για μένα το τέλος του χρόνου και ο απολογισμός γίνονται τον Αύγουστο...! τους υπόλοιπους τελευταίους μήνες απλά καθαρογράφω τους ισολογισμούς και υπολογίζω, τι πήρα, τι έδωσα και με τι πάμε παρακάτω! τι κρατάμε και τι αφήνουμε. ΓΙΑΤΙ.....κάτι θα αφήσουμε, δε γίνεται. Με πολλές αποσκευές δεν πας μπροστά. Για την ακρίβεια ΔΕΝ πας πουθενά. Μένεις κατάκοπος και λιωμένος να λες ..."εγω ειμαι εδω, πάμε".!!

Πάμε;; που πάμε; δεν εχω χέρια να κρατήσω φέτος. Κρέμομαι απο τις χειρολαβές και απο τις κλωστές της ύπαρξης μου. Φέτος θέλω να με κρατήσουν και οχι να κρατήσω. Μάτωσαν τα χέρια να κρατω και τα πόδια μου δεν έχουν την ίδια ικανότητα ισορροπίας ..βαδίζουν μαζί με το μυαλό μου!

Καθε Αύγουστος και ενα λεωφορείο, ενα εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Ενα δρομολόγιο χαμένο η κερδισμένο μάταια το ψάχνω. Μα δεν ψάχνω να κερδίσω, να με κερδίσουν θέλω!

Lilith   

"The Gspot"

Απο καιρό σε καιρό διαβάζουμε ανόητα άρθρα και οδηγίες χρήσεως για το πότε και πως θα βρούμε το σημείο G. 

Βοηθήματα, εγχειρίδια, πειραματισμοί, αποτυχημένες απόπειρες.

Επιστήμονες λένε πως τελικά το σημείο αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρα ένας μύθος, αλλά τελικά υπάρχει ενα άλλο σημείο του οποίου αγνοώ την  ύπαρξη και δεν εχω και καμιά σκασίλα περί τούτου.

Αυτό συμβαίνει γιατί θεωρώ πως κάθε άνθρωπος, άνδρας η γυναίκα που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να ψάχνει τα "σημεία" αναφοράς του, όποια ονομασία και αν τους δώσει.

Εγω λοιπόν θα πάρω το γράμμα G και θα σας πω περήφανα πως ένας άνθρωπος ήταν ικανός για να το ανακαλύψω. Δεν έκανε μόνο αυτός όλη τη δουλειά, όχι! Εγώ την έκανα. Η ευθύνη που του αναλογεί είναι τα συναισθήματα που δημιουργεί κάθε επαφή μαζί του.

Βάλτε λοιπόν κάτω την πάρτη σας αν έχετε απορίες, σκαλίστε τα σώψυχα της και θα ανακαλύψετε, πως τα σημεία είναι διάσπαρτα. 

Τα δικά μου για παράδειγμα τα βρήκα,..

στους λαβυρίνθους του μυαλού όταν τον σκέφτομαι, και των αυτιών όταν ακούω τη φωνή του και τις μουσικές που μοιραζόμαστε.

Στους κάλυκες της γλώσσας όταν απολαμβάνω μαζί του γεύσεις, στα ρουθούνια μου όταν μυρίζω την παρουσία του.

Κάτω απο το στέρνο όταν το περιεχόμενο του χτυπά ανελέητα στο κοίταγμα του.

Στους πνεύμονες όταν γεμίζουν απο τις ανάσες του. 

Στα ακροδάχτυλα που καρτερούν κάθε αντάμωμα της σάρκας του. 

Στις κόρες των ματιών που διαστέλλονται σαν τον παρατηρώ.

Στα λαγόνια που φλέγονται απο λαχτάρα.

Σε κάθε εκατοστό της σάρκας που διψάει για αυτόν.....

Μην ψάχνετε λοιπόν επι ματαίω...! 

ο μόνος τρόπος για να βρεις το σημείο G, το σημείο της απόλυτης ευτυχίας δεν είναι άλλος απο το να αφήσεις τον εαυτό να συναισθανθεί !!! ΝΑ ΑΦΗΣΕΙΣ ΕΑΥΤΌ!

G_Lilith

Απο το ημερολόγιο ενός "φίλου"..Lilith

Μέρα η νύχτα ..

κάθε μέρα και κάθε νύχτα..

Παλεύω σου λεω! 

Παλεύω να κοιμηθώ και να ανοίξω τα μάτια μου. 

Παλεύω με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μου. Κονταροχτυπιέμαι με τα "οχι", τα "μη", τα "πρέπει". Με ματώνουν τα "θέλω", όχι αυτά που θέλω να πείσω τον εαυτό μου για την ύπαρξη τους, μα τα άλλα, τα δικά μου. Αυτά που κατοικούν στα έγκατα της ψυχής μου. Με χλευάζουν τα "μπορώ".

Παλεύω σου λεω, να μην σκέφτομαι όπως αισθάνομαι μα να αισθάνομαι όπως σκέφτομαι.

Παλεύω να μην υπάρχεις ποτέ και πουθενά. Να μη ζείς στο μυαλό μου, να μην θρονιάζεσαι στην καρδιά μου, να μην βλέπεις μέσα μου. 

Παλεύω με την ίδια μου τη φύση, με την ίδια μου την στύση για σένα. Να μην σου ανήκει, να μην σου ανήκω.

Παλεύω σου λεω, και το πληρώνω ακριβά. Ρισκάρω, ξοδεύω, επεν"δυω" τον εαυτό μου σε απολαύσεις δίχως αντίκρισμα, δίχως πληρότητα..

Παλεύω διάολε, σου λεω. Στο φωνάζω δυνατά να με ακούσεις και να φύγεις. Να λυπηθείς τον αγώνα μου, και μένα που στέκω αγέρωχος μπροστά σου. Υψώνω τείχη, ασπίδες, ακόντια να φοβηθείς και να τρέξεις μακριά μου, μα μάταια.

Παλεύω σου λεω, για να αρνηθώ την παράδοση μου στα χέρια σου.

"Παλεύω κάθε λεπτό" μου είπες και γέλασε το μέσα σου την ώρα που κρέμαγε παράσημα ανδρείας στο πέτο σου!

Lilith

Ο έχων να τα κότσια ας μου διαψεύσει την διαίσθηση..

"Η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή", 

είπε ο τεράστιος Νίτσε και σώπασαν όλοι οι αμφιταλαντευόμενοι του κόσμου τούτου.

Τι μας κάνει  αλήθεια να  γνωρίζουμε πότε πρέπει να αποχωρήσουμε;;
Η συμπεριφορά μας, τα συναισθήματα μας, η συμπεριφορά και τα συναισθήματα του άλλου, το τέλμα, η φοβία της φθοράς, η μήπως η διαίσθηση;;;
η μπορεί και όλα αυτά μαζί!

Δεν ξέρω αν είμαι εκπρόσωπος της τέχνης της αποχώρησης την κατάλληλη στιγμή, μα σίγουρα είμαι απο αυτούς που το "τραβούν απο τα μαλλιά" το θεματάκι πριν αποχωρήσουν. Λίγο η φοβία του πόνου, λίγο η στέρηση και πολύ η φόβος του να μην αδικήσω τον άλλον, τα δικά του η τα δικά μου  συναισθήματα, με κάνουν να εξαντλώ κάθε περιθώριο πριν φύγω.

Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και κάθε φορά όλο και κάτι νεο έρχεται να προστεθεί στον κατάλογο των εμπειριών που βιώνεις με τις σχέσεις ζωής, που οτι κι αν συμβεί, οι δεσμοί τους δεν θα σταματήσουν να υπάρχουν ποτέ.

Πρόσφατα λοιπόν στη δική μου λίστα έπαιξε η περίπτωση της  διαίσθησης και του φόβου της φθοράς. Αξιόλογη σημείωση, είναι η λατρεία και ο θαυμασμός προς το πρόσωπό του.

Χωρίς κανένα ερέθισμα και υποψία αλλαγής συναισθημάτων  απο το αντικείμενο της λατρείας μου, χωρίς δηλώσεις, χωρίς αντιπαλότητες η εντάσεις.

Γνώμονας η διαίσθηση και αυτό το αίσθημα πως με ότι τον τύλιγα, ότι του έστελνα δεν τον ακουμπά πλεον, ταλανίζομαι στο να ρίψω τον κύβο η όχι.

- Φεύγω; Πιστεύω μόνο και μόνο στην διαίσθηση μου και παίρνω το καπελάκι μου και  στρίβω;;;

- Παραμένω;;; Κι αν φθαρεί οτι υπήρχε;; γιατί να το πατήσουμε σαν πατσαβούρι και να σκουπίσουμε τις λάσπες μας, το ρούχο που ξαπλώναμε τις νύχτες μας επάνω του;.

- Περιμένω;;; τι; ..το χρόνο να το επιβεβαιώσει; εκείνον να το σφραγίσει η να το διαψεύσει;;

Αν αγαπάς, λένε, δεν παραιτείσαι, δεν φεύγεις, δεν λιποτακτείς... και τι κάνεις; 

περιμένεις να λιποτακτήσει ο άλλος, να φύγει η να σε διώξει....;;;

τι κάνεις λοιπόν όταν αγαπάς και δεν υπάρχει κανείς να σου διαψεύσει τη γαμημένη σου διαίσθηση;;;;

Lilith

Περί τέλους εποχής και κατάθλιψης, το ανάγνωσμα.

Συζητήσεις επι συζητήσεων η έστω απλές αναφορές γίνονται γύρω απο την ψυχολογία μας στο τέλος μιας εποχής. 

Μιας οποιασδήποτε εποχής, που δεν είναι απαραίτητο να είναι άμεσα συνυφασμένη με την  ημερολογιακή. 

Ωστόσο ας ξεκινήσουμε με το τέλος της ημερολογιακής εποχής και συγκεκριμένα του καλοκαιριού, αφου είναι και επίκαιρο.

Γκρίνια, μουρμούρα, μούτρα..ατάκες του τύπου "33 Αυγούστου σήμερα", "το καλοκαίρι συνεχίζεται και το φθινόπωρο", "μην ακουσω καλό χειμώνα, πέθανες", υποβόσκουσα κατάθλιψη, πολλές φορές και προγραμματισμένα καταχωρημένη στο dna μας, είναι μερικά απο τα συστατικά που κάνουν τον πρώτο μήνα του φθινοπώρου, ιδιαίτερα αντιπαθή και το καλοκαίρι μια εξιδανικευμένη περίοδο.

Σας εχω νέα λοιπόν..ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.  Το καλοκαίρι σαφώς περιλαμβάνει ανεμελιά, απόσταση απο τα προβλήματα, ερωτισμό, σεξισμό, ξέφρενους ρυθμούς, αλκοολ, φαγητό, θάλασσα, ήλιο και πολλά άλλα, μα θα μου επιτρέψετε να πιστεύω πως είναι η πιο υποκριτική εποχή του χρόνου.

Χώνουμε το κεφάλι στην άμμο, αφού βάλουμε μάσκα σαφώς στην κούτρα μας...ετσι να ναι σίγουρο το αποτέλεσμα, και με όποιο άλλο μέσο μπορούμε, απομακρυνόμαστε οχι μόνο απο τα θέματα που μας απασχολούν αλλά σαφέστατα και απο την επίλυση η διευθέτηση τους. Τώρα θα πεταχτεί το φιλαράκι απο το μπαρ και θα μου πει :" Γιατί δεν το δικαιούμαι; ολο το χειμώνα τρώω τη φρίκη μου με τόσα προβλήματα. Θα το κάψω λοιπόν το καλοκαίρι".

Αυτό που σαφέστατα δικαιούσαι  είναι κάθε εποχή να χεις μυαλό και ψυχή, ΌΣΟ ΓΙΝΕΤΑΙ, σε μια σχετική τάξη, καθαριότητα και ηρεμία.
Να προσπαθείς για αυτό καθημερινά. Να βάζεις κάτω την πάρτη σου και να της ρίχνεις κάνα δυο εξπλέιν την ημέρα. Ετσι θα χεις λιγότερη εως καθόλου φρίκη. Να είσαι αληθινός και να προσπαθείς πρώτα για σένα. Να μιλάς με ειλικρίνεια στον καθρέφτη σου και κείνος θα στο ξεπληρώσει.

Οι εποχές είναι μέσα μας. Δεν είμαστε φυτά να φωτοσυνθέτουμε. Η συννεφιά, ο ήλιος, η αντάρα, ο αέρας είναι μέσα μας πρωτίστως. Κέρδος μας θα είναι να ταξιδεύουμε το εντός μας με όλους τους καιρούς.

Το πλήρωμα και το σκαρί, μετράει στα ταξίδια, κι ας εχει οτι καιρό γουσταρίζει.

Άλλωστε πως θα εκτιμήσεις μια λιακάδα αν δεν κάνει την παρουσία της, εμβόλιμα μια αντάρα, μια συννεφιά;

Πως θα ποτιστείς αν δεν βρέξει; Είδες ποτέ κάτι ξερό να ανθίζει; 

Πως θα φύγει η σκόνη και η καταχνιά; Πως θα δροσιστείς; Πως θα ανοίξεις πανιά να σαλπάρεις αν δεν υπάρξει αέρας;

Σταμάτα να γκρινιάζεις λοιπόν γιατί σου "παίρνουν" το καλοκαίρι. Τη δυνατότητα του να παίζεις κρυφτό σου στερούν. Να σε αντιμετωπίζεις. Να σε μαθαίνεις. Να κάνεις απολογισμούς. Να αφήνεις η να σε αφήνουν πίσω. Τίποτα άλλο.

Καλά τα κινούμενα σχέδια και ο χαβαλές, μα πάμε για σοβαρές παραγωγές τωρα...

Είναι χρήσιμο λοιπόν το "τέλος κάθε εποχής" γιατί υπάρχουν, προσφορές και εκπτώσεις.
Γιατί φεύγει ότι θέλουμε να φύγει,
κρατάμε σαν φυλαχτά αυτά που έμειναν και συνεχίζουμε.

..ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΏΝΑ..
(στα μούτρα σου...)

ακολουθεί κοινωνικό μήνυμα:
"Λευτεριά στα φουσκωτά ροζ φλαμίγκο"

Lilith

"Ερώτηση #1" by Lilith

"Κατακάθεται στο λαιμό μου η έλλειψη σου.
Σπρώχνει με μένος κάθε της μέγεθος στα πνευμόνια μου.
Κροταλίζει τα δόντια της και με ξυπνά απο τεχνητό κώμα.
Κρατά σφιχτά στις χούφτες της τα μηνίγγια μου.
Σφυρηλατεί στο μυαλό μου ερώτηση..."Να αντέξω η όχι;".."

Lilith

"Θα παραμένω" by Lilith

Στην σχισμάδα των χειλιών σου, 

εκεί απο που ξέφευγαν δειλά οι λέξεις σου, 

εκεί που οι πόθοι ντύνονταν ανάσες, θα παραμένω.

Στα δάχτυλα των χεριών σου,

που ψηλάφιζαν κάθε μόριο μου, θα παραμένω.

Στο μυαλό, 

που πάλευε να τακτοποιήσει σκέψεις, 

να σιγάσει δαίμονες για να με βάλει να σταθώ καταμεσής του

κρατώντας σημαίακι λευκό, θα παραμένω.

Στους παλμούς των οργάνων σου, 

που πύρινοι φανοί  γίνονταν τις νύχτες

και φώτιζαν παρουσίες και απουσίες, θα παραμένω.

Στο κορμί σου,

που γέμιζε με μυρωδιές και γεύσεις απο μπαχάρια, 

μαύρα φρούτα και πείσμα,  θα παραμένω.

Στον σπασμό της φλέβας του λαιμού σου, 

εκεί που αιμοδοτούσα, που ζωοδοτούσα τα όργανα σου, θα παραμένω.

Θα παραμένω να σου δείχνω τη σημαντικότητα της ύπαρξης σου, 

στη ζωή αυτού που δε σε χρειάζεται. 

Θα παραμένω να αγκαλιάζω τους φόβους σου, να χαιδεύω τα κουβάρια σου.

Θα παραμένω..

 να σου θυμίζω πως είναι ευλογία  να αγαπιέσαι.

Lilith

Αποστασιοποίηση δεν σημαίνει παραίτηση.

Απο καιρό σε καιρό, οχι σε τακτά χρονικά διαστήματα, δυστυχώς η ευτυχώς, υπάρχει μια έντονη διάθεση απομάκρυνσης.

Είναι η στιγμή που "κάνεις ταμείο". Που ξαπλώνεις δίπλα στην αναμμένη σου φωτίτσα. Εκεί, ξέρεις που καις τα "περασμένα - ξεχασμένα", σερβίρεις στην πάρτη σου ζεστό αφέψημα η σκέτο οινόπνευμα για εντριβές και αρχίζεις τα "σου' πα μου'πες" με τον εαυτούλη σου.

Ισολογισμοί! Τι πήραμε. Τι δώσαμε. Τι μας έμεινε. Κέρδος και ζημιές.

Πολλές απο δαύτες. Χρόνο να χεις να ακους και μαντήλια να κλαίμε. Κέρδος;....κάτσε να πάρε κομπιουτεράκι....ε, χμ.

Κέρδος ένα! Ξεσκαρτάρισμα σαβούρας και αποτοξίνωση. 

Ωφέλιμο όσο τίποτα. Ανυπολόγιστης αξίας. 

Αποστασιοποίηση δεν σημαίνει παραίτηση. Σημαίνει "δε γουστάρω να ασχοληθώ μαζί σου άλλο". Σημαίνει "εχω καλύτερα πράγματα να κάνω". Σημαίνει αναθεώρηση, αποκαθήλωση, ανασυγκρότηση, επαναπροσδιορισμός, οργάνωση. 

Αναθεωρώ τις θέσεις μου απέναντι σε καταστάσεις, πράγματα και πρόσωπα. Ότι αξίζει κανείς αυτό θα λάβει. 

Είναι η απάντηση στην ερώτηση που μας κάνουν :  

- "Τι κάνεις;;"

- " Ότι κάνω θα βρω". 

Αποκαθηλώνω. Κατεβάζω ανθρώπους και σχέσεις απο θέσεις, αξιώματα, θρόνους και αμα λάχει μαζί με αυτά κατεβάζω και μερικά καντήλια, άμφια και πετραχήλια να πήζουν τα αίματα.

Ανασυγκρότηση - Οργάνωση. Κάνω φορμάτ. Πετάω άχρηστα και σκουπίδια. Τοξικά απόβλητα, κοινώς οτι με χαλάει και μου σκοτίζει τη ζαχαρένια μου. Βάζω στόχους. Μαζεύω μυαλά, δυνάμεις, τα "μέσα" και το "'οξω" μου και άνω σχώμεν τα καρδίας, βουρ και τους φάγαμε. Βρίσκω που είχα κρύψει κάτι σκονισμένες καβάτζες δύναμης και κουράγιου, στο "σπιτι" με τις χήρες κάλτσες. (ετσι λεμε στο σπίτι το συρτάρι με τις μονές κάλτσες που αναζητούν ταίρι). 

Τις μπαλώνω, τις φρεσκάρω τις φορώ ως πανοπλία και ετοιμάζομαι.....(γιατι...)

Επαναπροσδιορισμός.......(γιατι....δεν έφυγα). Δεν φεύγω εύκολα. Κι αν φύγω δεν θα ειναι απο παραίτηση αλλά γιατί οι βάλτοι δεν ειναι του γούστου μου. Μυρίζουν  και λερώνουν. 

Δεν παραιτούμαι λοιπόν...κάθομαι πίσω και παρατηρώ. 

Δε λέω, δεν ήταν ευχάριστο το ταξίδι, μα στο τέλος ολα γίνονται για καποιο λόγο, ακόμα και αυτά που δεν γίνονται.

Lilith

"Επέ(σ)τρεψα" by Lilith

Σήμερα μου επέτρεψα να σε σκεφτώ.
Μου επέτρεψα να θυμηθώ
τον ήχο της φωνής σου,
τη μυρωδιά του στέρνου σου,
την ένταση του κορμιού σου.


Επέτρεψα στις ψίχες των δακτύλων μου
να θυμηθούν τον χτύπο της φλέβας του χεριού σου,
το σφιγμένο και σφραγισμένο απο πόθο και ψέμα "είναι" σου
καθώς απλωνόταν πάνω μου, μέσα μου.

Θέλησα να σε φωνάξω.
Τα δόντια μου μασούσαν τα σύμφωνα και ο λαιμός μου τα καταβρόχθιζε.
Το στομάχι μου τα θάψε. Θαρρώ πως έχουν φτάσει στις ρίζες των ποδιών μου.

Μόνο κάτι ξέπνοα φωνήεντα, ξεβράστηκαν απο την σχισμάδα των χειλιών μου.
Σαν κοφτές ανάσες λίγο πριν το πρώτο χειλικό αντάμωμα.

Μου επέτρεψα να αισθανθώ πως είναι να μπορείς να αφήνεσαι, εστω και λίγο, στην επιθυμία του "να αγαπάς".
Εγώ ...μου επέτρεψα να αγαπώ, γιατί εγώ μπορώ.

Lilith.

Δον Καμίλλο ακόμα μια βόλτα........

 

 

Δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και τα αντίο. Προτιμώ το "τα λέμε" δίνει συνέχεια και δεν υπογράφει "τέλος".

 

Έτσι και σε κάθε θεατρικό ταξίδι που συμμετέχω, που γίνεται το κάθε ένα για τους δικούς του λόγους μοναδικά μαγικό, πάντα θέλω ακόμα μια βόλτα.

 

Γέλιο εντός και εκτός σκηνής, χοροί και ταραντέλες ένα βήμα πίσω από την αυλαία με το κοινό απλά να περιμένει να ξεκινήσει η παράσταση, το μαγικό κρασί και η θαυματουργή ρακή του δικού μας Ιησού, αγωνίες, ερασιτεχνικά βαψίματα σε στυλ πίτσας (όχι βεβαια από την αγαπημένη μας Διονυσία), φράσεις και μιμητισμοί μιας προσπάθειας να βγουν άθικτα κουβέντες της Ελληνικής καθαρεύουσας από Ιταλικά χείλη ήταν ελάχιστα από τα συστατικά που έκαναν την προσπάθεια αυτή του Θεατρικού Ομίλου να είναι επιτυχημένη σε όλα της τα επίπεδα. Γιατι όταν περνάς καλά γενικά δε χρειάζεσαι κανέναν κόπο για να φανεί ετσι και on stage.

 

Ευχαριστώ θερμά όσους με έκαναν να αναπολώ γλυκά τούτο το ταξίδι. ΟΛΑ τα παιδιά που δώσαν το 150% του εαυτού, του χρόνου τους, της προσπάθειας τους, των δυνάμεων τους στις πρόβες, στις παραστάσεις, στις ετοιμασίες.

 

Δήμητρα......εκεί στης Πάργας τον ανήφορο, να σου λείψουμε και να ξανάρθεις.

 

Στελούκο...η ευγένεια της ψυχής σου, η δοτικότητα  σου, η ηρεμία σου είναι στοιχεία που σπάνια συναντάς σήμερα. ΣΕ  ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΛΑ και σε περιμένουμε ΞΑΝΑ.

 

Δον Καμιλλάκια όποτε το γουστάρετε ξανά...πάμε ακόμα μια βόλτα....!!!!

ViCky

 

"Η Κοκκινοψυχίτσα" του Ιωακείμ Παπαχρόνη

Η ΚΟΚΚΙΝΟΨΥΧΙΤΣΑ

Ήταν ένα κοριτσάκι

ολάκερο μια κατακόκκινη καρδιά. 

Όλα τα όνειρα το φωνάζανε Κοκκινοψυχίτσα 

γιατί την ψυχή της κατάσαρκα στο Πάθος φορούσε

Μια μέρα, κίνησε να ανταμώσει τη γιαγιά της, 

να τη στολίσει με τα λουλούδια της άνοιξης 

που άνθιζε ολούθε νικηφόρος. 

Διαβαίνοντας δάσος σιωπηλό, 

απαντά ένα λύκο λιμασμένο, χωλό. 

«Τι έχεις κυρ Λύκε;» 

«Τις νύχτες, το δάσος θρηνεί στις άδειες φωλιές, 

ξεσηκώνει ένα άνεμο άδειο απ’ οσμές ζωντανές, 

φέρνει στην πείνα μου μονάχα 

των χαμένων προγόνων μου την αποσύνθεση» 

« Λύκε, μη θλίβεσαι, για σένα, εγώ 

θα φέρω στο δάσος τη βροχή την αιμάτινη, 

να ξεδιψάσουν της σάρκας σου οι προσευχές,

να σαρκωθούν του γένους σου οι προσμονές »

Κι ο λύκος, που ξέρει ότι η Γιαγιά συντηρείται με το αίμα από σφαγές, 

κινεί να προλάβει, 

να αντιπαλέψει, 

να περισώσει της επερχόμενης βροχής το ύστατο θαύμα.

Μα η γιαγιά τον σπαράζει,

τον θάβει βαθιά στο σκοτωμένο αίμα. 

…….

«Γιαγιάκα, σου φέρνω γάλα και μέλι αισθήσεων

και λουλούδια κομμένα απ' των χεριών μου του μίσχους. 

Αχ, πόσο λευκό είναι το πρόσωπο σου…..»

«Να ‘ξερες πόση απώλεια στοιχίζει τούτη η άδεια λευκότητα» 

«Μα, γιατί γιαγιά έχεις τόσο κίτρινα χέρια;»

«Κρύβω τόσα και τόσα γράμματα ανεπίδοτα, μικρή μου»

«Γιατί, γιαγιά, τόσο μικρά αυτιά;» 

«Για να μην ακούω του λύκους που ουρλιάζουν απ’ την πείνα, ψυχή μου»

«Πώς τόση οδύνη στα μάτια, γιαγιά;» 

«Θα φέρεις την βροχή την αιμάτινη και με σφάζουν στα οστά μου των αγέννητων οι μνήμες» 

«Γιατί γιαγιά έχεις τόσο μεγάλο στόμα;» 

«Για να τρώω το πάθος που με ταράζει, καλύτερα!!» 

Η Γιαγιά χιμάει και την τρώει.

Θα ζήσει αυτή καλά. Αδιατάραχτα. 

Κι η Κοκκινοψυχίτσα θα λιώνει μαζί με το λύκο 

στην κοιλιά της Γιαγιάς.

Ιωακείμ Παπαχρόνης

(απο τα ωραιότερα κείμενα που διάβασα τελευταία)

"Νέος χρόνος.....και αυτός τι;" by Lilith

"Νέος χρόνος.....και αυτός τι;" by Lilith

"Καλή χρονιά", "χρόνια πολλά με ότι καλύτερο", "Νέα χρονιά, νέο ξεκίνημα"....και αυτός τι;

 Άλλαξε το χρόνο με ανθρώπους οικείους που τους είχε βαφτίσει "δικούς" του. Έπαιξε χαρτιά, έφαγε, ήπιε πολύ, μίλησε, άκουσε, τραγούδησε στις δώδεκα και ένα "γέρε χρόνε φύγε τώρα, ήρθε ο νέος με τα δώρα", γέλασε, πήγε για ύπνο το πρωι. Παει καιρός που είχε πάψει να πιστεύει και να οριοθετεί κάθε τι νέο που ήθελε να ξεκινήσει. Ένας άλλος άνθρωπος τα τελευταία χρόνια. Έκανε δραματική αλλαγή στα μαλλιά του πρίν τελειώσει ο χρόνος, ξεκινούσε δίαιτες οχι απο δευτέρα αλλά μεσοβδόμαδα, η συνδρομή του στο γυμναστήριο ήταν κάθε 23 του μήνα. 'Αλλαζε ότι έτριζε πρίν σκουριάσει. Τα έπιπλα, το αμάξι του, τις μουσικές του, το κινητό του, το computer του, όλα. Δεν περίμενε τη φθορά, την προλάβαινε.

Μόνο με τους ανθρώπους δεν το κατάφερε ποτέ. Ποτέ! Έκανε λάθη, ζητούσε συγνώμη, έκλεινε το τηλέφωνο ενοχλημένος η έφευγε απο ενα ραντεβού με ενα "αντε γαμήσου" διπλωμένο στο μαντήλι του, στην αριστερή εσωτερική τσέπη του μπουφάν, που ποτε δεν ξεδίπλωνε, η ποτε δεν άφηνε να ξετυλιχτεί εστω κατα λάθος. Απλά έφευγε. Έμπαινε στο αμάξι, εσφιγγε τα χέρια στο τιμόνι. Έβριζε εκείνον , έβριζε τους άλλους. Έχανε ανθρώπους, έχανε στιγμές, έχανε αγαπημένους, έχανε σχέσεις, έχανε και εκείνον. Δεν ήξερε οτι έχανε, δεν καταλάβαινε. Ηταν δεδομένοι οι άνθρωποι, ήταν γυαλιστερές οι σχέσεις, ήταν άτρωτες οι αγάπες που ειχαν οι άλλοι για εκείνον και εκείνος για αυτούς.

"Ρε μαλάκα, χάθηκες."...

"μην χάνεσαι. Μου λείπεις. Σ'αγαπω"..

"παιδί μου, καιρό εχω να σε δω. Έλα καμια βόλτα! και κεινο το τηλέφωνο..ακριβό το χεις". Παράπονα απο κάθε στόμα, δεδομένα, αγαπημένο για κεινον. Ετσι ήταν ομως αυτός και ετσι έπρεπε να τον δεχτούν. Αισθανόταν κατα κάποιο τρόπο υποχρεωμένους τους πάντες να τον καταλάβουν, να τον αποδεχτούν. Εκείνος όμως δεν είδε ποτέ την ανάγκη πίσω απο τα παράπονα. Την προσπάθεια, το άπλωμα του χεριού, το χτίσιμο μιας γέφυρας. Δεν άκουγε ποτέ τις ψυχές να φωνάζουν για την παρουσία του, να τον ζητούν. Να σφίγγουν σε κάθε γύρισμα της πλάτης του και σε κάθε ταχύ βηματισμό απομάκρυνσης του.

Κι άρχισε να βρέχει αδιαφορία. Οι προσπάθειες στέρφες, τα χέρια άκαμπτα με τις παλάμες στεγνές, ξερές στραμμένες στο χώμα, οι γέφυρες μοιάζανε βομβαρδισμένα στοιβαγμένα κορμιά, κορμιά μισά. Και οι ψυχές μύριζαν σκουριά. Μα πιο πολύ η δική του, και όσο περνούσε ο καιρός η σκουριά γέμιζε τις φλέβες, τα πνευμόνια, τα μάτια του, το στόμα. Αυτός χαμογελούσε, έπινε, διασκέδαζε, έκανε έρωτα έτσι..μισοσκουριασμένος. Μόνο μια καρδιά του χε μεινει. Μια καρδιά που γινόταν άλικη κάθε που άκουγε φωνές αγαπημένες. Που γρονθοκοπούσε το στέρνο του σαν σκεφτόταν ένα χάδι, ενα φιλί, μια αγκαλιά. Αυτή του είχε απομείνει. Στερνή παρηγοριά του και θύμηση πως κάποτε έζησε.

Νέος χρόνος και αυτός τι;

Lilith

 

"Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας νους"... by Lilith

Μια φορά κι εναν καιρό ήταν ένας νους...που όλο του άρεσε να ταξιδεύει, να'ναι λεύτερος, και  με παρέα ενα  πείσμα να κάμουν  σχέδια. 

Μια φορά κι έναν καιρό είχα έναν νου που πετάριζε,  που δεν βολεύουνταν σε στενά δωμάτια, σε υγρασίες, σε κλεισούρες. Ετσι όσο μπορούσα και όσο είχα σιγόντο μου το πείσμα μου, έβαζα στόχους και ζούσα.

Πάνε μέρες που χαμε να κάτσουμε κάτω τα δυο μας να κάμουμε μια κουβεντούλα. Όλο λόγια στο ποδάρι λέγαμε και δίναμε υπόσχεση και νεο ραντεβού για να τα πούμε...! Και σήμερα το απόγιομα μου μήνυσε : 

- "Κερνάς καφέ?"

- "έλα, ώρα σου ήταν κι άργησες" αποκρίθηκα απρόθυμα...

στρογγυλοκάτσαμε λοιπόν στο μαρμάρινο τραπεζάκι της αυλής κάτω απο τη μουριά, φτιάξαμε και καφεδάκι μέτριο βαρύ, βάλαμε και λουκουμάκι στην άκρη στο πιατέλο και αρχινίσαμε..

- "μου λείψες. Ξέρεις πόσο καιρό ψάχνω να σε βρω  να τα πούμε?" ξεκίνησε να μου μιλά ο νους μου.

- "έχεις δίκιο μαύρε μου, μα που να σταθώ και που να αράξω. Πολλές οι έγνοιες, πολλές οι κούρασες. Σε παραμέλησα το ξέρω." δικαιολογήθηκα...

- "όμορφο καλοκαίρι πέρασε ε?" με ρώτησε

-" ναί...όμορφο ήταν. Γεμάτο αρμύρα, θάλασσα και πυρωμένες αισθήσεις..." απάντησα νοσταλγώντας ένα καλοκαίρι που ακόμα ξέβγαζα απο τα μαλλιά μου

- " και τώρα τι?"

- " τώρα φθινόπωρο, αργότερα χειμώνας..μετά απόκριες ...άνοιξη...καλοκαίρι..! να μαστε καλά να ζούμε"  είπα, θέλοντας να ξορκίσω τη συννεφιά που με πλησίαζε.

- "μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις. Με μένα μιλάς. Μην κρύβεσαι...γιατι δεν μπορείς να το κάνεις, όσο κι αν θελήσεις, όσο κι αν προσπαθήσεις. Πότε ήταν η τελευταία φορά που θέλες να κοιτάξεις ενα βήμα παρακάτω στο μέλλον....έστω μικρό ...εστω μέχρι αύριο, μεθαύριο, τον άλλο μήνα?...κοίτα μπροστά...τι βλέπεις? τι θες να δεις? τι ζητάς? τι να σε περιμένει? οχι σε πέντε η σε δέκα χρόνια απο τώρα μα σε δυο η έξι μήνες....." 

πάγωσα....κατάπια δυο γουλιές καφέ..και νόμιζα πως ήταν βρασμένος με στάχτη και καρφιά..!

- "πότε?" αναρωτήθηκα....

και ξαφνικά κοιτώ μπροστά και ψάχνω να βρω κάτι να περιμένω..η κάτι να με περιμένει..! δεν ξέρω αν φταίει η στραβομάρα που χω τελευταία...δεν ξέρω πια αν βλέπω κοντά η μακριά..δεν θέλω να φορέσω γυαλιά γιατι ίσως δεν θέλω να δω παρακάτω ...γιατι φοβάμαι τι θα αντικρίσω.

Δεν ξέρω αν φταίει που μεγαλώνω η αν φταίει πως νιώθω να γερνάω ...δεν ξέρω αν φταίνε οι άλλοι για την κατάσταση που μας έχουν φέρει...και που, και αν εχω μερίδιο ευθύνης και γω..! ενα σακί "δεν ξέρω" ξαφνικά φορτώθηκα στους ώμους μου και δυο καντάρια υπομονή να πορεύομαι...!

Μα δεν είμαι έτσι εγω...! δεν φορώ πέτρινα παπούτσια, δεν έχω βαρίδια χτισμένα στις κλείδες μου για να κυρτώνουν το κορμί μου. Θέλω να βλέπω παρακάτω, να φορέσω γυαλιά, να πάρω κυάλια μα να ρίχνω μια ματιά πιο πέρα, να χω κάτι να περιμένω, να προσδοκώ.

Τινάζω το λουκούμι στο πιατέλο, υπόσχεση γλύκας κρεμασμένη στα δυο μου δάχτυλα...και του απαντώ...

- "μη μ'αφήνεις με τα κεριά στα μάτια μου. Μην με ξεχνάς με κλειδαριές βαριές και σφαλισμένες. Δεν είμαι ετσι εγω, το ξέρεις. Με ξέρεις. Να ρχεσαι να μου μιλάς, να με σκουντάς να ξυπνω...να γυρίζω πλευρό..να ανασηκωνομαι...δεν την μπορώ τη μούχλα. Δεν αντέχω τη σαπίλα."

- "ασε το πατζουρόφυλλο της ψυχής σου μισάνοιχτο...και γω θα σκαρφαλώνω τις γρίλιες και θα ρχουμε τις νύχτες που θα νογώ πως πρεπει να μου τάξεις, να σε ανασηκώνω, να σε ξεμουδιάζω...να γυρίζω το κορμί και την ψυχή σου πριν κατοικήσουνε πληγές και ανοίγματα" μου απάντησε και μου κλείσε το μάτι.....με ενα χαμογέλο που στην άκρη του  φτιαχνόντουσαν όλα τα λουκούμια του κόσμου...

Μια φορά κι εναν καιρό ήταν ενας νους...ο νους μου...

Lilith

«Δεν έχω άλλη υπομονή».....by Meril Streep

Από τις πρώτες της ταινίες που είδα σε σχεδόν εφηβική ηλικία και χαράχτηκε μέσα μου ...η μορφή της, η ερμηνεία της, το αμήχανο άλλα και ταυτόχρονα γεμάτο σιγουριά μειδίαμα της, ήταν το "Κράμερ εναντίον Κράμερ" ....αυτή όπως και άλλες της στόφας και της σειράς της είναι για μένα σχολή σε πολλά! Σαφώς και μιλώ για τη Μέριλ Στρήπ...

Πρόσφατα βρήκα μια δήλωση της..που τόσο με αντιπροσωπεύει, που θα μπορούσε να είναι και δικιά μου....σας την παραθέτω..οχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί μπορεί να βρείτε τον εαυτό σας εκεί μέσα..(εγω τον βρήκα γιατι άλλωστε μισώ τη λέξη "υπομονή"):

"Δεν έχω πια υπομονή για κάποια πράγματα, όχι επειδή έγινα αλαζονική, αλλά επειδή έχω φτάσει σε ένα σημείο της ζωής μου όπου δεν μπορώ να χάνω χρόνο με ό,τι με δυσαρεστεί, ή με πληγώνει. Δεν έχω υπομονή για κυνισμό, για υπερβολική κριτική και για απαιτήσεις οποιασδήποτε φύσης.

Δεν έχω πια τη διάθεση να αρέσω σε όσους δεν αρέσω, να αγαπάω αυτούς που δεν με αγαπάνε και να χαμογελάω σε αυτούς που δεν μου χαμογελάνε. Δεν μπορώ να χαλαλίσω ούτε λεπτό σε αυτούς που λένε ψέματα, ή θέλουν να με χειραγωγήσουν.

Αποφάσισα ότι δεν θέλω να συνυπάρχω με οποιοδήποτε προσποιείται, υποκρίνεται, είναι ανειλικρινής ή με κολακεύει. Δεν μπορώ να ανεχθώ ούτε την επιλεκτική γνώση, ούτε την ακαδημαϊκή αλαζονεία. Δεν με ενδιαφέρει ούτε το κουτσομπολιό.

Αντιπαθώ τις αντιπαραθέσεις και τις συγκρίσεις. Πιστεύω στον κόσμο των αντιθέτων και γι’ αυτό αποφεύγω ανθρώπους με δύσκαμπτες και άτεγκτες προσωπικότητες. Στη φιλία απεχθάνομαι την έλλειψη αφοσίωσης και την προδοσία. Δεν τα πάω καλά με όσους δεν ξέρουν να πουν μια καλή κουβέντα, ή μια λέξη ενθάρρυνσης. Βαριέμαι τις υπερβολές και δεν μπορώ να αποδεχτώ αυτούς που δεν αγαπάνε τα ζώα.

Και πάνω από όλα δεν έχω υπομονή για όποιον δεν αξίζει την υπομονή μου."

"Για μια Μπλάνς.." ....

Για μια Μπλάνς... που μια βαλίτσα και ένας δρόμος ήταν οτι της είχε απομείνει...

Για μια Μπλάνς ... που ενα δωμάτιο ήταν ο κόσμος όλος και ενα ταβάνι  ουρανός μα πουθενά δεν χωρούσε..

Για μια Μπλάνς ...που έσφιγγε τις γροθιές της κάτω απο το μαξιλάρι οταν κανένα "σ'αγαπω" δεν έβρισκε κρυμμένο..

Για μια Μπλάνς ..που πίστεψε πως ένα στέμμα έφερνε εναν πρίγκιπα..

Για μια Μπλάνς ...που θυσιάζε τα κομμάτια της για να χει ΜΙΑ αγκαλιά να γύρει κάθε νύχτα..

Για μια Μπλάνς ...που κουβαλώ στις αποσκευές μου απο άλλες ζωές..

Για αυτήν που γινε αιτία κι αφορμή να με χάσω μα και να με ξαναβρώ...

Για την Μπλάνς και το Belle Reve ...που χτυπά κρυφά τα πατζουρόφυλλα της νύχτας...

**Vicky**

Our life' s a dream
Belle Rêve
We all check in Belle Rêve
We live alone
we never own
just borrow space
in this notorious silent place
Belle Rêve

.....εσυ κι εγω απόψε.....

Θα τον ξεχάσουμε, καρδιά
Εσύ κι εγώ απόψε!
Ξέχνα τη θέρμη που έδωσε
Το φως θα το ξεχάσω εγώ

Και σαν τελειώσει η προσευχή
Πες μου, κι εγώ κι οι σκέψεις
Θα ξεθωριάσουμε εμείς
Μόνο μονάχα μην αργείς!
Όσο εσύ καθυστερείς
Ραγίζει η μνήμη επιρρεπής

Έμιλι Ντίκινσον